• Database vol kerkelijke documenten
  • Geloofsverdieping
  • Volledig in het Nederlands
  • Beheerd door vrijwilligers

Zoeken in kerkelijke documenten en berichten

x

Lucetta Scaraffia: men kent de betekenis van de dood niet meer

“De samenleving ten overstaan van de dood, weerspiegeling van een cultuur”, is de titel van een hoofdartikel van Lucetta Scaraffia in L’Osservatore Romano, van 12 juli 2018. “Men kent de betekenis van de dood niet meer”, meent zij en zij klaagt de uniformiteit aan in de manier waarop de realiteit van de doodstrijd ontkend wordt, evenals de lelijkheid van hospitalen: “als een commercieel centrum … mooier is dan een hospitaal of mortuarium … wat is dan de ware toestand van onze cultuur?”

Deze Italiaanse geschiedkundige wijst erop “hoe moeilijk het in onze samenleving is om te sterven”: “een duidelijk symptoom dat hierop wijst, is (…): de vraag naar euthanasie”. Volgens Lucetta Scaraffia, gaat het niet om “een gewoon verlangen van de mens, die zo arrogant geworden is dat hij alle aspecten van zijn leven wil controleren”, maar gaat het om een “reactie – zij het een verkeerde - op een steeds meer verspreide ervaring: hoe moeilijk het voor gehospitaliseerde mensen is om te sterven – dat wil zeggen, bijna iedereen omwille van de behandelingen die toegepast worden op een manier die veel gelijkt op therapeutische hardnekkigheid”. 

Zij betreurt zulke “onbarmhartige beslissingen” als gevolg van een verkeerde manier om met deze realiteit om te gaan en pleit “voor geneesheren, dat zij de tussenweg kiezen van het gezond verstand … eventueel met de steun van een ethische commissie die vlug kan geraadpleegd worden, zonder te veel bureaucratie, maar die de realiteit van het menselijk leven kan begrijpen”. 

Complot van ontkenning en stilzwijgen

“Men kent de betekenis niet meer van de dood in de diepste zin van het woord, van de dood als het ogenblik van waarheid en heil voor ieder mensenleven”, betreurt de redactrice: “in hospitalen, worden zieken, ook als ze 90 jaar zijn, onderworpen aan allerlei behandelingen alsof zij nog vele jaren zouden leven, alsof hun lichaam sterk is en nog niet verzwakt, alsof zij zich voor hun leven nog moeten weren als jonge atleten, eigenlijk alsof er geen dood is. Alsof de dood hen niet verwacht voor het natuurlijk verloop dat alle mensen treft”. “In plaats van de tekens van een aanstaande dood te herkennen, wordt de zieke aangemoedigd tegen de kwaal te vechten, zich aan het leven te hechten”, zegt LucettaScaraffia nog, waarbij zij het “klimaat van geforceerd en vals optimisme” hekelt. 

Zij doet ook opmerken: “De zieke zijn dood laten sterven en hem lijden te besparen door ingrepen te vermijden die zijn doodstrijd verlengen zoals voeding door transfusie, zou integendeel juist en gepast zijn. Maar dat zou de geneesheren verplichten toe te geven dat de geneeskunde niet almachtig is, en zou de nabestaanden beletten naar de rechtbank te stappen en te protesteren tegen de opheffing van bepaalde behandelingen. Dat zou iedereen verplichten om de dood als een onvermijdelijke mogelijkheid te beschouwen”. 

“Er wordt een complot van ontkenning en stilzwijgen rond de stervende gesmeed, die – men ziet het aan zijn verschrikte blik – zou willen spreken over wat hem te wachten staat, over zijn angst, misschien zelfs over zijn laatste wilsbeschikking die hij evenmin durft uitspreken in een sfeer waarin zo veel hoop (op leven) op hem afkomt”, zo gaat Lucetta Scaraffia verder: “ten overstaan van de dood hebben wij allemaal angst, wij moeten er kunnen over spreken, maar het lijkt onmogelijk het taboe te doorbreken”. 

Als een commercieel centrum mooier is dan een hospitaal

“Gelukkig zien wij in vele gevallen dat de genade er is, dat God niet let op de verschrikkelijke omstandigheden waar een stervende in ondergedompeld is: dezelfde persoon die de vorige nacht doodsbang leek, kan ’s anderendaags veranderd zijn in een aanblik van vrede, zachtmoedigheid voor de anderen … De benadering van het mysterie van de dood kan veel leren over de dood en het leven, en het is één van de goede gelegenheden om te zien hoe de Geest werkt, doch alleen als wij niet te bezorgd zijn, de ogen te sluiten, en alles uit angst wegwimpelen. Want het is zeker de angst die op dat moment overheerst en verlamt.” 

Lucetta Scaraffia belicht een laatste paradox: de lelijkheid van mortuaria en hospitalen. “Van zodra hij zal sterven, zal zijn lichaam naar een mortuarium gebracht worden, dat zich op de vreselijkste plaats van het hospitaal bevindt, met door vochtigheid beschadigde muren, dikwijls naast de stortplaats. Een plaats die voor bezoekers reeds penitentie is op zich, zonder te spreken over de band met de doden en het verdriet om hun verlies”. 

En zij besluit: “Als wij bedenken dat de menselijke cultuur in haar eerste prehistorische vormen, getuigt van het bestaan van erediensten voor de doden, moeten wij besluiten dat wij, over onze technowetenschappelijke objectieven heen, zeer laag gevallen zijn. Als een commercieel centrum, een restaurant, een cinema – wij kunnen alleen maar zulke dingen bouwen – mooier is dan een hospitaal of mortuarium … wat is dan de ware toestand van onze cultuur? Wie zijn wij? Wie zijn wij aan het worden?”.

vert. Maranatha-gemeenschap
bron: zenit.org

Publicatiedatum: 12 juli 2018
Laatst bewerkt: 16 juli 2018


 

Uw bijdrage

RK Documenten wordt volledig beheerd door vrijwilligers. Om deze site te bekostigen zijn we afhankelijk van uw hulp.

Algemeen nut beogende instellingen

Help ons en doneer!

Uw donatie zal worden verwerkt door Stg. Mollie Payments.
RK Documenten wordt mogelijk gemaakt door donaties van gebruikers.
© 1999 - 2018, Stg. InterKerk, Schiedam