• Database vol kerkelijke documenten
  • Geloofsverdieping
  • Volledig in het Nederlands
  • Beheerd door vrijwilligers

Zoeken in kerkelijke documenten en berichten

x

"EN HET WOORD IS VLEESGEWORDEN EN HEEFT ONDER ONS GEWOOND" (JOH. 1, 14)
Bij de uitwisseling van de Kerstwensen met vertegenwoordigers van de Kardinalen en leden van de Curie - Sala Clementina

Enkele citaten:

We leven niet alleen in een tijd van veranderingen, maar in een verandering der tijden. We moeten bij onszelf te rade gaan aan de hand van de uitdagingen van deze tijd, in plaats van voor het gemak alles te laten zoals het is.

==

De geschiedenis van Gods volk – de geschiedenis van de Kerk – is altijd gekenmerkt geweest door een nieuw begin, verschuivingen en veranderingen. Deze reis is natuurlijk niet alleen geografisch, maar vooral ook symbolisch: het is een oproep om de beweging van het hart te ontdekken, die paradoxaal genoeg moet worden ingezet om te blijven,  te veranderen om trouw te zijn…. Dit alles is van bijzonder belang voor onze tijd, want wat we meemaken is niet alleen een tijdperk van veranderingen, maar ook beslissende historische verandering. We leven in een tijd waarin verandering niet langer lineair is, maar epochaal. Het gaat om beslissingen die onze manier van leven veranderen, onze manier van met elkaar omgaan, van communiceren en denken, van hoe verschillende generaties zich tot elkaar verhouden en hoe we het geloof en de wetenschap begrijpen en ervaren. Vaak benaderen we verandering als een kwestie van eenvoudigweg nieuwe kleren aantrekken, maar blijven we precies zoals we vroeger waren. Ik denk aan de raadselachtige uitdrukking in een beroemde Italiaanse roman: “Als we willen dat alles hetzelfde blijft, dan moet alles veranderen” (De Luipaard van Giuseppe Tomasi di Lampedusa).

==

In dit licht bezien, neemt verandering een heel andere dimensie aan: van iets marginaals, incidenteels of slechts externs, zou het iets meer menselijk en meer christelijk worden. Er zou nog steeds verandering plaatsvinden, maar dan wel met de mens als middelpunt: een antropologische bekering.

==

De digitale wereld vereist een passend antwoord van de Heilige Stoel op het gebied van communicatie. (…) Dit houdt in dat we niet langer werken in waterdichte compartimenten, maar intrinsiek verbonden en in synergie.

==

Een beroep doen op het geheugen is niet hetzelfde als verankerd zijn in zelfbehoud, maar in plaats daarvan is het oproepen van het leven en de vitaliteit van een voortdurend proces. Het geheugen is niet statisch, maar dynamisch. Het impliceert van nature beweging. De traditie is ook niet statisch; ze is ook dynamisch, zoals die grote man [Gustav Mahler] placht te zeggen: traditie is de garantie voor de toekomst en niet een vat met as.

==

We moeten nieuwe processen in gang zetten, en niet enkel plaatsen bezetten […] We moeten ons niet focussen op het bezetten van de plaatsen waar macht wordt uitgeoefend, maar eerder het beginnen van lange historische processen […]. “In grote steden hebben we andere ‘kaarten’ nodig, andere paradigma’s, die ons kunnen helpen onze manier van denken en onze houding te herpositioneren. Broeders en zusters, het christendom bestaat niet meer!”

==

Gekoppeld aan dit moeilijke historische proces is er altijd de verleiding om terug te vallen op het verleden (ook door het gebruik van nieuwe formuleringen), omdat het meer geruststellend, vertrouwd en, zeker, minder conflictueus is. Ook dit maakt deel uit van het proces en het waagstuk om belangrijke veranderingen in gang te zetten. Hier moet men op zijn hoede zijn voor de verleiding tot verstarring. Een stijfheid die voortkomt uit de angst voor verandering, die uiteindelijk leidt tot hekken en obstakels op het terrein van het algemeen belang, waardoor het een mijnenveld van onbegrip en haat wordt. Laten we altijd onthouden dat achter elke vorm van verstarring een soort van onbalans schuilgaat. Starheid en onevenwichtigheid voeden elkaar in een vicieuze cirkel. En vandaag de dag is deze verleiding tot rigiditeit heel reëel geworden.

==

De kerk is geroepen om iedereen eraan te herinneren dat het niet alleen om sociale of migratievraagstukken gaat, maar om mensen, broeder en zusters die vandaag het symbool zijn voor al wie geen plaats heeft in de geglobaliseerde maatschappij.

==

Het is veelzeggend dat in feite hetzelfde geschil over de oorsprong van het Woord zowel in de moslim- als in de christelijke geschiedenis voorkomt: aan de ene kant, of de Koran slechts geschapen is of eeuwig bestaat als een ongeschapen uitdrukking van wat God van ons verlangt, en aan de andere kant, of de Zoon werkelijk van Gods wezen is of slechts de eerste (misschien) van alle geschapen dingen. In beide sferen had het idee dat het Woord ‘geschapen’ was de voorkeur van de heersers, omdat het zowel suggereerde dat het Woord zoals het eerder was verkondigd achterhaald zou kunnen blijken, als – naar analogie daarvan – dat hun eigen arbitraire bevelen geldig waren.

==

Kardinaal Martini zei in zijn laatste interview, enkele dagen voor zijn dood, iets dat ons aan het denken zou moeten zetten: “De Kerk loopt tweehonderd jaar achter op de tijd”. Waarom wordt ze niet wakker geschud? Zijn we bang? Angst, in plaats van moed?”

Zie ook:

Hierna volgt de Engelstalige versie van de volledige toespraak.

Dear brothers and sisters,

I offer all of you a cordial welcome.  I express my gratitude to Cardinal Angelo Sodano for his kind words and in a particular way I thank him, also in the name of the members of the College of Cardinals, for the valued service he has long provided as Dean, in a spirit of helpfulness, dedication and efficiency, and with great skill in organization and coordination.  In the manner of “la rassa nostrana”, as the Piedmontese writer Nino Costa would say.  Now the Cardinal Bishops have to elect a new dean.  I am hoping they will elect someone who can carry this important responsibility full time.  Thank you. 

To each of you here, to your co-workers and all those who serve in the Curia, but also to the Papal Representatives and their staff, I extend my best wishes for a holy and joyful Christmas.  And I add my appreciation for the dedication that you bring daily to your service of the Church.  Thank you very much.

Once again this year, the Lord gives us the opportunity to gather for this moment of fellowship which strengthens our fraternity and is grounded in our contemplation of God’s love revealed at Christmas.  A contemporary mystic has written that “the birth of Christ is the greatest and most eloquent witness of how much God loved man.  He loved him with a personal love.  That is why he took a human body, united it to himself and made it his own forever.  The birth of Christ is itself a ‘covenant of love’, sealed for all time between God and man”. MATTA EL MESKEEN, L’Umanità di Dio, Qiqajon-Bose, Magnano 2015, 170-171. As Saint Clement of Alexandria writes, “Christ came down and assumed our humanity, willingly sharing in our human sufferings, for this reason: so that, having experienced the frailty of those whom he loves, he could then make us experience his great power”. H. Clemens van Alexandrië, Traktaat over de verlossing der rijken, Quis dives salvetur?. 37, 1-6

In the light of this boundless benevolence and love, our exchange of Christmas greetings is yet another chance to respond to Christ’s new commandment: “Even as I have loved you, you must also love one another.  By this all men will know that you are my disciples, if you have love for one another” (Joh. 13, 34-35). Jesus does not ask us to love him in response to his love for us; rather, he asks us to love one another as he does.  In other words, he asks us to become like him, since he became like us.  As Saint John Henry Newman prayed: “May each Christmas, as it comes, find us more and more like Him, who at this time became a little child for our sake, more simple-minded, more humble, more holy, more affectionate, more resigned, more happy, more full of God”. H. John Henry Kardinaal Newman, Parochial and plain Sermons. V, sermon 7, "The Mystery of Godliness" And he went on to say: “[Christmas] is a time for innocence, and purity, and gentleness, and mildness, and contentment, and peace” H. John Henry Kardinaal Newman, Parochial and plain Sermons. V, sermon 7, "The Mystery of Godliness"

This mention of Newman brings to mind his well-known words in his Essay on the Development of Christian Doctrine, a book that coincided chronologically and spiritually with his entry into the Catholic Church:  “Here below to live is to change, and to be perfect is to have changed often”. H. John Henry Kardinaal Newman, An essay on the development of Christian Doctrine (1 jan 1878). Hoofdstuk 1, Sectie 1, deel 7 Naturally, he is not speaking about changing for change’s sake, or following every new fashion, but rather about the conviction that development and growth are a normal part of human life, even as believers we know that God remains the unchanging centre of all things. H. John Henry Kardinaal Newman, Meditations and Devotions. XI, “God Alone Unchangeable”: In one of his prayers, Newman writes: “There is nothing stable but Thou, O my God! And Thou art the centre and life of all who change, who trust Thee as their Father, who look to Thee, and who are content to put themselves into Thy hands. I know, O my God, I must change, if I am to see Thy face!”

For Newman change was conversion, in other words, interior transformation. H. John Henry Kardinaal Newman, Apologia pro vita sua. Hoofdstuk 5, 238: Newman describes it like this: “I was not conscious to myself, on my conversion, of any change, intellectual or moral, wrought in my mind... it was like coming into port after a rough sea; and my happiness on that score remains to this day without interruption” Cf. J. HONORÉ, Gli aforismi di Newman, LEV, 2010, 167 Christian life is a journey, a pilgrimage.  The history of the Bible is a journey, marked by constantly new beginnings.  So it was with Abraham.  So it was too with those Galileans who two thousand years ago set out to follow Jesus: “When they had brought their boats to land, they left everything and followed him” (Lc. 5, 11).  From that time forward, the history of God’s people – the history of the Church – has always been marked by new beginnings, displacements and changes.  This journey, of course, is not just geographical, but above all symbolic: it is a summons to discover the movement of the heart, which, paradoxically, has to set out in order to remain, to change in order to be faithful. Jorge Mario Kardinaal Bergoglio, S.J., Vastenmeditaties voor priesters en religieuzen (21 feb 2007). in In Your Eyes I See my Words: Homilies and Speeches from Buenos Aires, Volume 2: 2005-2008, Fordham University Press, 2020.

All of this has particular importance for our time, because what we are experiencing is not simply an epoch of changes, but an epochal change.  We vinden onszelf levend in een tijd wanneer verandering niet langer lineair is, maar baanbrekend.  It entails decisions that rapidly transform our ways of living, of relating to one another, of communicating and thinking, of how different generations relate to one another and how we understand and experience faith and science.  Vaak benaderen we verandering alsof het een kwestie is van gewoon nieuwe kleren aan te trekken is, maar precies te blijven zoals we voorheen waren. Ik denk aan de raadselachtige uitdrukking die gevonden wordt in een bekende Italiaanse roman: “Indien we willen dat alles hetzelfde blijft, dan moet alles veranderen.” “De Luipaard”, door Guiseppe Tomasi di Lampedusa)

The more healthy approach is to let oneself be challenged by the questions of the day and to approach them with the virtues of discernment, parrhesía and hypomoné.  Seen in this light, change takes on a very different aspect: from something marginal, incidental or merely external, it would become something more human and more Christian.  Change would still take place, but beginning with man as its centre: an anthropological conversion. Paus Franciscus, Apostolische Constitutie, De vreugde van de waarheid - over kerkelijke universiteiten en faculteiten, Veritatis gaudium (8 dec 2017), 3. “In a word, this calls for changing the models of global development and redefining our notion of progress. Yet the problem is that we still lack the culture necessary to confront this crisis. We lack leadership capable of striking out on new paths”.

We moeten nieuwe processen in gang zetten, en niet enkel plaatsen bezetten : “God manifests himself in historical revelation, in history.  Time initiates processes and space crystalizes them.  God is in history, in the processes.  We must not focus on occupying the spaces where power is exercised, but rather on starting long-run historical processes.  We must initiate processes rather than occupy spaces.  God manifests himself in time and is present in the processes of history.  This gives priority to actions that give birth to new historical dynamics.  And it requires patience, waiting”. In this sense, we are urged to read the signs of the times with the eyes of faith, so that the direction of this change should “raise new and old questions which it is right that we should face”. Paus Franciscus, Brief, Naar aanleiding van de aanstaande bijeenkomst in het kader van de "synodale weg", Aan het pelgrimende volk van God in Duitsland (29 juni 2019)

In discussing a change that is grounded mainly in fidelity to the depositum fidei and the Tradition, today I would like to speak once more of the implementation of the reform of the Roman Curia and to reaffirm that this reform has never presumed to act as if nothing had preceded it.  On the contrary, an effort was made to enhance the good elements deriving from the complex history of the Curia.  There is a need to respect history in order to build a future that has solid roots and can thus prove fruitful.  Appealing to memory is not the same as being anchored in self-preservation, but instead to evoke the life and vitality of an ongoing process.  Memory is not static, but dynamic.  By its very nature, it implies movement.  Nor is tradition static; it too is dynamic, as that great man [Gustav Mahler] used to say: tradition is the guarantee of the future and not a container of ashes.

Dear brothers and sisters,

In our previous Christmas meetings, I spoke of the criteria that inspired this work of reform.  I also explained some changes already implemented, whether definitively or ad experimentum. [Paus Franciscus, Toespraak, Tot leden van de Romeinse Curie bij gelegenheid van het uitwisselen van de Kerstwensen 2016, Principes van de Curiehervorming (22 dec 2016), 12 In 2017, I highlighted some new elements in the organization of the Curia.  I gave as examples: the Third Section of the Secretariat of State, which is working very well; the relationship between the Roman Curia and particular Churches, with reference also to the ancient practice of the Visits ad limina Apostolorum; and the structure of some Dicasteries, especially that for the Oriental Churches and those for ecumenical and interreligious dialogue, particularly with Judaism.

In today’s meeting, I would like to reflect on some other Dicasteries, beginning with the heart of the reform, that is, with the first and most important task of the Church, which is evangelization.  As Saint Paul VI stated: “Evangelizing is in fact the grace and vocation proper to the Church, her deepest identity.  She exists in order to evangelize”.H. Paus Johannes Paulus II - Urbi et Orbi
Kerstboodschap 1999 voorafgaand aan de zegen Urbi et Orbi
bij aanvang van het Heilig Jaar 2000
(25 december 1999)
  Today too, Evangelii Nuntiandi continues to be the most important pastoral document of the post-conciliar period.  Indeed, the aim of the current reform is that “the Church’s customs, ways of doing things, times and schedules, language and structures can be suitably channeled for the evangelization of today’s world rather than for her self-preservation.  The renewal of structures demanded by pastoral conversion can only be understood in this light: as part of an effort to make them more mission-oriented” (Evangelii Gaudium, 27).  Consequently, inspired by the magisterium of the Successors of Peter from the time of the Second Vatican Council until the present, it was decided to give the title Praedicate Evangelium to the new Apostolic Constitution being prepared on the reform of the Roman Curia.  A missionary outlook.

For this reason, I would like to discuss today some of the Dicasteries of the Roman Curia whose names explicitly refer to this: the Congregation for the Doctrine of the Faith and the Congregation for the Evangelization of Peoples.  I think, too, of the Dicastery for Communication and the Dicastery for Promoting Integral Human Development.

Document

Naam: "EN HET WOORD IS VLEESGEWORDEN EN HEEFT ONDER ONS GEWOOND" (JOH. 1, 14)
Bij de uitwisseling van de Kerstwensen met vertegenwoordigers van de Kardinalen en leden van de Curie - Sala Clementina
Soort: Paus Franciscus - Toespraak
Auteur: Paus Franciscus
Datum: 21 december 2019
Copyrights: © Voorlopig Engelstalige versie
Bewerkt: 4 januari 2020

Referenties naar dit document

 
Geen documenten gevonden!
 
Geen dossiers gevonden!
 
Geen berichten gevonden!

Opties

Internetadres
Print deze pagina
Dit document bestellen
Startpagina van dit document
Referenties naar dit document
Referenties vanuit dit document
RK Documenten wordt mogelijk gemaakt door donaties van gebruikers.
© 1999 - 2020, Stg. InterKerk, Schiedam