• Database vol kerkelijke documenten
  • Geloofsverdieping
  • Volledig in het Nederlands
  • Beheerd door vrijwilligers

Zoeken in kerkelijke documenten en berichten

x

Op zich moet het menselijk lijden beschouwd worden als een eigen "wereld", die tegelijk met de mens bestaat, die in hem verschijnt en verdwijnt, soms echter niet verdwijnt, maar vaste grond in hem vindt en wortel schiet. Deze wereld van het lijden, die velen, zelfs meer velen, persoonlijk raakt, is als het ware een verbrokkelde wereld. Iedere mens is door zijn persoonlijk lijden niet slechts een klein deel van die "wereld", maar diezelfde "wereld" is iets dat in hem begrensd is, dat op geen enkele wijze herhaald kan worden. Hiermee gaat evenwel ook een ander, intermenselijke en sociale, dimensie gepaard. De wereld van het lijden vormt als het ware een eigen gesloten geheel. De lijdende mensen worden aan elkaar gelijk door de gelijke situatie waarin zij verkeren, door de beproeving van hun lot of door hun dringende behoefte aan welwillendheid en zorg en misschien wel het meest door de voortdurende vraag naar de zin van het lijden. Hoewel de wereld van het lijden een verdeelde wereld is, roept zij daarom toch tegelijkertijd heel bijzonder op tot gemeenschap en solidariteit. Ik zal proberen deze oproep ook in deze beschouwing steeds voor ogen te houden.

Als wij de wereld van het lijden beschouwen, zowel in haar persoonlijke als in haar gemeenschappelijke dimensie, zien wij dat deze zich in feite vooral in sommige perioden en ogenblikken van het menselijk leven als het ware concentreert, b.v. bij natuurrampen, epidemieën, instortingen en aardbevingen en bij allerlei sociale rampen, zoals misoogsten en de hiermee gepaard gaande bittere en treurige hongersnood – die bovendien ook nog uit andere oorzaken voortvloeit.

Tenslotte moeten wij ook aan de oorlog denken. Daarover spreek ik heel in het bijzonder. Ik wil spreken over de laatste twee wereldoorlogen, waarvan de tweede er een veel grotere oogst aan doden heeft opgebracht en een onmetelijk grotere hoeveelheid aan menselijk lijden heeft opgeleverd. Maar ook de tweede helft van deze eeuw draagt – als gevolg van de dwaling en fouten van de moderne beschaving – zo’n afschuwelijke kiem tot een atoomoorlog in zich dat ik, als ik dit tijdperk bekijk, tegelijk ook aan de onvergelijkelijke opeenstapeling van lijden moet denken waardoor de mensheid zich mogelijkerwijze zelf uitroeit. Daardoor schijnt die wereld van het lijden, die zeker in ieder mens als in haar subject geworteld is, in onze eeuw misschien meer dan in vroeger tijden tot een "specifiek lijden van de wereld" te worden, een wereld die als nooit tevoren door een aan menselijk inspanningen te danken vooruitgang veranderd is en die tegelijk als nooit tevoren in het grootste gevaar is gebracht door de dwalingen en de schuld van de mens.

Document

Naam: SALVIFICI DOLORIS
Over de christelijke zin van het menselijke lijden
Soort: H. Paus Johannes Paulus II - Apostolische Brief
Auteur: H. Paus Johannes Paulus II
Datum: 11 februari 1984
Copyrights: © 1984, Stg. RK Voorlichting, Oegstgeest
Bewerkt: 4 december 2020

Opties

Internetadres
Print deze pagina
Dit document bestellen
Startpagina van dit document
Inhoudsopgave van dit document
Referenties naar dit document
Referenties vanuit dit document
RK Documenten wordt mogelijk gemaakt door donaties van gebruikers.
© 1999 - 2021, Stg. InterKerk, Schiedam