• Database vol kerkelijke documenten
  • Geloofsverdieping
  • Volledig in het Nederlands
  • Beheerd door vrijwilligers

Zoeken in kerkelijke documenten en berichten

x
  1. De kerkgemeenschappen die zijn voortgekomen uit de reformatie van de zestiende eeuw verhouden zich zo verschillend tot elkaar, dat de beschrijving van hun betrekkingen tot de Katholieke Kerk in elk geval apart moet worden genuanceerd. Toch zijn er algemene gemeenschappelijke lijnen te ontdekken. De stroming van de reformatie heeft in het algemeen de binding tussen Schrift en kerkelijke traditie ontkend ten gunste van de normativiteit van de Schrift alleen. Zelfs al verwijst men later op allerlei manieren naar de traditie, toch kent men er niet dezelfde waarde aan toe als in de oude Kerk. Terwijl het wijdingssacrament de sacramentele uitdrukking was die onontbeerlijk was voor de eenheid in de traditie, heeft de proclamatie van het 'sola scriptura' de verduistering van het oude begrip van de Kerk en haar priesterschap meegebracht. Feitelijk heeft men door de eeuwen heen ook dikwijls afstand gedaan van de handoplegging, hetzij door mensen die reeds ingeordend waren, hetzij door anderen. Daar waar de handoplegging werd gepraktizeerd, had ze niet dezelfde betekenis als in de Kerk van de traditie. Dit verschil in de ordening van de ambtsdrager en in de interpretatie van het ambt is slechts het meest in het oog springende symptoom van de verschillen in opvatting over de begrippen 'kerk' en 'traditie'. Door talrijke veelbelovende toenaderingen Zie de resultaten van bepaalde bilaterale besprekingen. is men begonnen de contacten met deze traditie te herstellen, hoewel men de breuk nog niet daadwerkelijk te boven is gekomen. In deze omstandigheden blijft de intercommunie op dit moment nog onmogelijk, Vgl. Pauselijke Raad ter bevordering vd Eenheid vd Christenen, Richtlijnen voor de toepassing van de beginselen en normen inzake de oecumenische beweging, Oecumenisch Directorium (25 mrt 1993), 38. Voor de mogelijkheid tot deelneming aan de Eucharistie in bijzondere gevallen omdat de sacramentele continuïteit in de apostolische successie al van meet af aan zowel voor de orthodoxe kerken als voor de Katholieke Kerk een onontbeerlijk element vormt voor de kerkelijke eenheid.
    Deze constatering betekent in geen geval, dat de kerkelijke en geestelijke hoedanigheden van de protestantse ambten en kerkgemeenschappen alleen hierom te veronachtzamen zouden zijn. De ambtsdragers hebben de gemeenten gesticht en onderhouden. Door het doopsel, door de studie en de verkondiging van het woord, door het gemeenschappelijke gebed en de viering van het avondmaal, en door hun ijver, hebben zij de mensen tot het geloof in de Heer gebracht en hebben zij hen aldus geholpen de weg van het heil te vinden. Er zijn in deze gemeenschappen dus elementen die zeker behoren tot de apostoliciteit van de ene Kerk van Christus. Vgl. 2e Vaticaans Concilie, Constitutie, Over de Kerk, Lumen Gentium (21 nov 1964), 15 Vgl. 2e Vaticaans Concilie, Decreet, Over de oecumene, Unitatis Redintegratio (21 nov 1964), 3.19-23

Document

Naam: DE APOSTOLICITEIT VAN DE KERK EN DE APOSTOLISCHE SUCCESSIE
Soort: Internationale Theologische Commissie
Datum: 11 oktober 1973
Copyrights: © 1974, Archief van de Kerken 29e jrg nr 22 p. 988-1000
Alineaverdeling en -nummering: redactie
Bewerkt: 18 juni 2018

Referenties naar dit document

 
Geen documenten gevonden!
 
Geen berichten gevonden!

Opties

Internetadres
Print deze pagina
Dit document bestellen
Startpagina van dit document
Inhoudsopgave van dit document
Referenties naar dit document
Referenties vanuit dit document
RK Documenten wordt mogelijk gemaakt door donaties van gebruikers.
© 1999 - 2019, Stg. InterKerk, Schiedam