• Database vol kerkelijke documenten
  • Geloofsverdieping
  • Volledig in het Nederlands
  • Beheerd door vrijwilligers

Zoeken in kerkelijke documenten en berichten

x

ROEPINGENPASTORAAL EN PASTORAAL VOOR HET GODGEWIJDE LEVEN. HORIZONTEN EN HOOP
Aan de deelnemers van de Internationale Conferentie 1 - 3 dec. 2017 aan de Pauselijke Universiteit Regina Apostolorum, Rome

Dierbare broeders en zusters,

Ik begroet de deelnemers aan dit internationaal congres, dat georganiseerd wordt door de Congregatie voor de Instituten van het Gewijde Leven en de Sociëteiten van het Apostolisch Leven over “Roepingenpastoraal en pastoraal voor het Godgewijde Leven. Horizonten en hoop”. Ik dank de Congregatie voor het initiatief van dit gebeuren dat een bijdrage van het dicasterium wil zijn aan de volgende bisschoppensynode die zich zal buigen over het thema: “Jongeren, geloof en onderscheiding in de roeping”. Ondertussen begroet ik met deze boodschap iedereen die naar Rome gekomen is om aan deze ontmoeting deel te nemen. Ik verzeker u ook van mijn gebed tot de Heer van de oogst, opdat dit congres alle Godgewijden zou helpen om hun roeping edelmoedig te beantwoorden maar ook om de roepingenpastoraal intensiever te maken in gezinnen en onder jongeren zodat iedereen die geroepen is om Christus te volgen in het Godgewijde leven of in andere roepingen te midden van het volk van God, goede kanalen moge vinden om deze roeping te aanvaarden en er edelmoedig aan te beantwoorden.

Vooreerst wens ik u enkele overtuigingen mee te delen over roepingenpastoraal. De eerste is deze: over roepingenpastoraal spreken, is bevestigen dat iedere pastorale actie van de Kerk van nature gericht is op onderscheiding van de roeping; het uiteindelijke doel is namelijk een gelovige te helpen om de concrete weg te ontdekken die hem ertoe brengt het levensproject te realiseren waartoe God hem roept.

Roeping moet beleefd worden als de ziel van iedere evangelisatie en iedere pastoraal van de Kerk. Trouw aan dit principe, aarzel ik niet te zeggen dat roepingenpastoraal zich niet mag herleiden tot activiteiten die op haarzelf geplooid zijn. Dat zou kunnen omslaan in proselitisme en vervallen tot de “verleiding van een gemakkelijke en onvoorzichtige werving” H. Paus Johannes Paulus II, Postsynodale Apostolische Exhortatie, Over het gewijde leven en zijn zending in de Kerk en de wereld, Vita Consecrata (25 mrt 1996), 64 Roepingenpastoraal moet zich integendeel in nauw verband stellen met evangelisatie en geloofsopvoeding, zodat de roepingenpastoraal een ware geloofsweg wordt en bijdraagt tot een persoonlijke ontmoeting met Christus; maar ook in verband met de gewone pastoraal, vooral de gezinspastoraal, zodat ouders hun zending met vreugde en zin voor verantwoordelijkheid opnemen als de eerste bezielers van de roeping van hun kinderen, door zichzelf en hun kinderen te vrij te maken van situaties die hen innerlijk blokkeren met egoïstische perspectieven, berekening en macht, wat zo dikwijls naar boven komt in de schoot van een gezin, of het een gelovig gezin is of niet. Dat betekent het roepingenaanbod verstevigen, maar ook het aanbod van het Godgewijde leven, door een goed onderbouwde ecclesiologie en een theologie die bij het Godgewijde leven past en alle roepingen binnen het Godsvolk aanbiedt en valoriseert.

Een tweede overtuiging is dat roepingenpastoraal een “humus” moet hebben die samengaat met de jongerenpastoraal. Jongerenpastoraal en roepingenpastoraal moeten elkaar de hand reiken. Roepingenpastoraal berust op de jongerenpastoraal, ontstaat eruit en ontwikkelt zich daarin. Om dynamisch, volledig, doeltreffend en echt vormend te zijn moet de jongerenpastoraal van haar kant open staan voor de dimensie van de roeping. Dat betekent dat de dimensie van de roeping in de jongerenpastoraal niet alleen aan het einde van het hele proces moet aangeboden worden of alleen aan een groep die bijzonder gevoelig is voor een specifieke roeping, maar dat ze voortdurend en tijdens heel het proces van evangelisatie en geloofsopvoeding moet aangeboden worden aan adolescenten en jongeren.

Een derde overtuiging is dat het gebed een heel belangrijke plaats moet innemen in de roepingenpastoraal. De Heer zegt het duidelijk: “vraagt daarom de Heer van de oogst arbeiders te sturen om te oogsten” (Mt. 9, 38). Gebed is de eerste onmisbare dienst aan de roepingen. Terwijl roeping steeds een gave Gods is, kunnen de roeping en het antwoord daarop slechts weerklinken en zich doen gevoelen in het gebed, ook al mag dat niet begrepen worden als een gemakkelijk middel om zich te onttrekken aan het werk om jongeren te evangeliseren opdat zij zich voor de roepstem van de Heer zouden openstellen. Voor roepingen bidden veronderstelt in de eerste plaats, bidden en werken om trouw aan hun roeping; levenskaders scheppen waar het mogelijk is de roepstem van de Heer te horen; op weg gaan om het “evangelie van de roeping” te verkondigen, om roepingen in de hand te werken en te wekken. Wie echt voor roepingen bidt, werkt ook onvermoeibaar om een roepingencultuur te creëren.

Deze principes brengen mij nu bij enkele uitdagingen die ik belangrijk vind. De eerste is die van het vertrouwen. Vertrouwen in jongeren en vertrouwen in de Heer. Vertrouwen in jongeren, want er zijn veel jongeren die - ondanks de “selfie” generatie of deze cultuur die zelfs eerder “gasvormig” dan “vliedend” lijkt te zijn - proberen zin te geven aan hun leven, ook al zoeken zij niet altijd daar waar ze die kunnen vinden. Het is hier dat wij, Godgewijden, een belangrijke rol te spelen hebben: waakzaam blijven om jongeren wakker te maken, op de Heer gericht blijven om een jongere te helpen op Hem gericht te blijven. Zo dikwijls verwachten jongeren van ons een expliciete verkondiging van “het evangelie van de roeping”, een moedig aanbod, evangelisch veeleisend en tegelijk diep menselijk, zonder disconto en zonder gestrengheid. En vervolgens vertrouwen in de Heer, zeker dat Hij in het volk Gods roepingen blijft wekken om Zijn Rijk te dienen. Men dient de gemakkelijke verleiding te overwinnen die ons doet denken dat het in sommige middens niet meer mogelijk is roepingen te wekken. “Niets is onmogelijk” voor God. Vgl. Lc. 1, 37 Ieder stukje geschiedenis is Gods tijd, ook de onze, want Zijn Geest waait waar Hij wil, zoals Hij wil en wanneer Hij wil. Vgl. Joh. 3, 8 Welk seizoen het ook is, het kan een “kairos” zijn om te oogsten. Vgl. Joh. 4, 35-38

Een andere belangrijke uitdaging is die van de helderheid. Men dient een doordringende blik te hebben en tegelijk een gelovige kijk op de wereld, en in het bijzonder op de wereld van de jongeren. Het is essentieel, dat wij onze samenleving en de huidige generatie van jongeren goed kennen, zodat wij de goede middelen zoeken om hun de Blijde Boodschap te verkondigen en hen zo ook “het evangelie van de roeping” kunnen brengen. Zo niet zullen wij antwoorden geven op vragen die niemand stelt.

Een laatste uitdaging die ik zou willen signaleren is overtuiging. Om vandaag aan een jongere het “kom en zie” Vgl. Joh. 1, 39 aan te bieden, is evangelische moed nodig; de overtuiging dat navolging van Christus, ook in het Godgewijde leven, de moeite loont en dat totale zelfgave omwille van het Evangelie prachtig en mooi is en zin kan geven aan een heel leven. Alleen zo zal de roepingenpastoraal het verhaal zijn van wat men beleeft en waaraan ons leven zijn zin dankt. Alleen zo zal de roepingenpastoraal een overtuigend aanbod zijn. Jongeren en al onze tijdgenoten, geloven niet zozeer meer in meesters, maar willen integendeel getuigen zien van Christus. Vgl. Z. Paus Paulus VI, Postsynodale Apostolische Exhortatie, Over de Evangelisatie in de Moderne Wereld, Evangelii Nuntiandi (8 dec 1975), 41

Als wij willen dat het aanbod van de roeping om Christus te volgen het hart van de jongeren raakt en dezen zich aangetrokken voelen door Christus en de navolging van Christus die eigen is aan het Godgewijde leven, moet de roepingenpastoraal:

Zich differentiëren, om op de vragen te antwoorden die elke jongere zich stelt en aan ieder van hen aan te bieden wat hij nodig heeft om zijn verlangen en zoeken overvloedig in te vullen. Vgl. Joh. 10, 10  Men mag niet vergeten dat de Heer ieder bij zijn naam roept, met zijn geschiedenis, en dat hij aan ieder een persoonlijke en niet overdraagbare weg aanbiedt en vraagt.

Verhalend zijn. Een jongere wil in het concrete leven van een Godgewijde het te volgen model “verhaald” zien: Jezus Christus. Pastoraal van de “aanstekelijkheid”, van het “kom en zie”, is de enige en unieke, echt evangelische roepingenpastoraal, die niet naar proselitisme ruikt. “Jongeren hebben nood aan nabije, geloofwaardige, coherente en eerlijke referentiefiguren, en aan plaatsen en gelegenheden waar zij hun relatiebekwaamheid met anderen kunnen beproeven” Bisschoppensynodes, Voorbereidingsdocument en Vragenlijst Bisschoppensynode 2018 (13 jan 2017), 2  Alleen een belichaamd geloofsaanbod inzake roeping kan in het leven van een jongere binnen komen.

Kerkelijk zijn. Een geloofsaanbod of roepingenaanbod aan jongeren moet gebeuren in het kerkelijk kader van het Tweede Vaticaans Concilie. Dat is het “kompas van de Kerk voor deze XXIe eeuw” H. Paus Johannes Paulus II, Apostolische Brief, Een nieuw millennium, Novo millennio ineunte (6 jan 2001), 43 en voor het Godgewijde leven vandaag. Dit Kerkelijk kader vraagt de jongeren een engagement en deelname aan het leven van de Kerk als actoren en niet als simpele toeschouwers. Zij moeten ook voelen dat zij deelnemen aan het Godgewijd leven met zijn activiteiten, spiritualiteit, charisma, broederlijk leven, en de manier van leven in navolging van Christus.

Evangelisch zijn en als zodanig geëngageerd en met zin voor verantwoordelijkheid. Het geloofsaanbod en heel het roepingenaanbod voor het Godgewijde leven, moeten uitgaan van de kern van elke pastoraal: Jezus Christus, zoals het Evangelie het ons toont. Het helpt niet te willen ontsnappen, zich te schuilen in intimisme of louter sociale engagementen. “Show pastoraal” of “vrijetijdspastoraal” zijn helemaal geen roepingenpastoraal. Een jongere moet geconfronteerd worden met de eisen van het Evangelie. “Het Evangelie is veeleisend en vraagt een radicale en oprechte beleving” Paus Franciscus, Apostolische Brief, Bij gelegenheid van het Jaar van het Godgewijde Leven, Aan de Godgewijden (21 nov 2014), 2 Een jongere moet in een situatie geplaatst worden waarin hij de gevolgen van zijn geloof en van de navolging van Christus met zin voor verantwoordelijkheid aanvaardt. In dit soort van pastoraal gaat het niet om het werven van sociale medewerkers maar om ware leerlingen van Jezus met als wachtwoord, het nieuwe gebod van de Heer, en als levensstijl, de voorschriften van de zaligsprekingen.

Begeleid worden. Eén ding is duidelijk in de jongerenpastoraal: jongeren moet begeleid worden, met hen op weg gaan, hen beluisteren, provoceren, wakker schudden, zodat zij uit hun comfortzone treden, hun verlangen opwekken, hen uitleggen wat ze beleven, hen bij Jezus brengen, en daarbij altijd de vrijheid bevorderen zodat zij de oproep van de Heer vrij en met verantwoordelijkheidzin kunnen beantwoorden. Vgl. Bisschoppensynodes, Voorbereidingsdocument en Vragenlijst Bisschoppensynode 2018 (13 jan 2017). III, 1 Het is noodzakelijk een klimaat van vertrouwen te scheppen, de jongeren te doen voelen dat zij bemind worden zoals zij zijn en voor wat ze zijn. De leerlingen van Emmaüs kunnen een goed voorbeeld van begeleiding zijn. Vgl. Lc. 24, 13-35 De persoonlijke band van Godgewijden met jongeren is onvervangbaar.

Volharding. Met jongeren dient men vol te houden, te zaaien, en geduldig te wachten tot de graankorrel groeit en ooit vruchten draagt. Wie in de jongerenpastoraal werkt, moet zich in zijn zending goed bewust zijn dat zijn werk erin bestaat te zaaien, iemand anders zal doen groeien en nog anderen zullen de vruchten plukken.

Jong van geest zijn. Wij kunnen jongeren niet anders behandelen dan als jongeren. Onze jongerenpastoraal moet volgende eigenschappen hebben: dynamiek, participatie, vreugde, hoop, moed, vertrouwen. En altijd vol van God, dat heeft een jongere het meest nodig om tegemoet te komen aan zijn gerechtvaardigd verlangen naar volheid: vol van Jezus, de enige weg die jongeren moeten gaan, de enige waarheid waartoe zij geroepen zijn, het enige leven dat de moeite loont om alles voor te geven. Vgl. Joh. 1, 35. e.v.

Dierbare deelnemers aan dit congres, twee dingen betreffende roepingenpastoraal en pastoraal voor het Godgewijd leven zijn zeker, lijkt mij. Het eerste is dat er geen magisch antwoord bestaat en het tweede dat aan het Godgewijd leven, zoals trouwens aan heel de Kerk, ware “pastorale bekering” gevraagd wordt, niet alleen wat de taal betreft, maar ook de levensstijl, indien men zich met jongeren in verbinding wil stellen om hun een geloofsweg aan te bieden en een roeping aanbieden.

Laat u door niemand de vreugde ontnemen om Jezus Christus na te volgen noch de moed om aan anderen de weg, de waarheid en het leven aan te bieden (Joh. 14, 6). Verbreken wij onze angst! Het ogenblik is gekomen dat jongeren dromen en dat de ouden profeteren. Vgl. Joël 3, 1 Laten wij opstaan! “Wij staan aan uw zijde”. Vgl. Ezra 10, 4 De jongeren wachten op ons. Het uur is gekomen om op weg te gaan.

Document

Naam: ROEPINGENPASTORAAL EN PASTORAAL VOOR HET GODGEWIJDE LEVEN. HORIZONTEN EN HOOP
Aan de deelnemers van de Internationale Conferentie 1 - 3 dec. 2017 aan de Pauselijke Universiteit Regina Apostolorum, Rome
Soort: Paus Franciscus - Boodschap
Auteur: Paus Franciscus
Datum: 25 november 2017
Copyrights: © 2017, Libreria Editrice Vaticana / Stg. InterKerk / Nederlandse Bisschoppenconferentie
Vert. uit het Frans (zenit.org): maranatha-gemeenschap; alineaverdeling en -nummering: redactie
Bewerkt: 6 december 2017

Referenties naar dit document

 
Geen documenten gevonden!
 
Geen dossiers gevonden!

Opties

Internetadres
Print deze pagina
Dit document bestellen
Startpagina van dit document
Referenties naar dit document
Referenties vanuit dit document
 
|
Pagina delen: 
RK Documenten wordt mogelijk gemaakt door donaties van gebruikers.
© 1999 - 2017, Stg. InterKerk, Schiedam