• Database vol kerkelijke documenten
  • Geloofsverdieping
  • Volledig in het Nederlands
  • Beheerd door vrijwilligers

Zoeken in kerkelijke documenten en berichten

x
   Dit is een werkvertaling

“Zodra de kinderen geboren worden, beginnen ze samen met voeding en zorg, de bevestiging van de geestelijke hoedanigheden van de liefde als geschenk te ontvangen. De daden van de liefde gaan via het geven van de persoonsnaam, de overdracht van de taal, de bedoelingen van een blik, een stralende glimlach. Zo leren ze dat de schoonheid van de band tussen mensen gericht is op onze ziel, onze vrijheid zoekt, het anders zijn van de ander aanvaardt, hem erkent en respecteert als gesprekspartner. [...] En dit is liefde, die een vonk van Gods liefde in zich draagt”. Paus Franciscus, Audiëntie, Sint Pietersplein, Het gezin - 29. Belofte aan de kinderen (14 okt 2015), 7 

Ieder kind heeft het recht de liefde van een moeder en een vader te krijgen, die beiden noodzakelijk zijn voor zijn algehele en harmonieuze rijping. Zoals de bisschoppen van Australië hebben gezegd,

“dragen” beiden ”op een verschillende manier bij aan de groei van een kind. De waardigheid van een kind respecteren betekent de noodzaak en het natuurlijk recht ervan bevestigen een moeder en een vader te hebben”. Australië, Pastoral Letter Don’t Mess with Marriage (24 nov 2015). p. 11

Het betreft niet alleen de liefde van een vader en moeder afzonderlijk, maar ook de liefde tussen hen beiden, opgevat als bron van eigen bestaan, als nest dat ontvangt, als fundament van het gezin. Anders lijkt het kind te worden gereduceerd tot een grillig bezit. Beiden, man en vrouw

“zijn de medewerkers en als het ware de vertolkers van de liefde van de scheppende God”. 2e Vaticaans Concilie, Constitutie, Over de Kerk in de wereld van deze tijd, Gaudium et Spes (7 dec 1965), 50

Zij laten hun kinderen het moederlijk en vaderlijk gelaat van de Heer zien. Bovendien leren zij hun samen de waarde van de wederkerigheid, van de ontmoeting tussen verschillende personen, waar ieder zijn eigen identiteit inbrengt en ook van de ander weet te ontvangen. Als om een of andere onvermijdelijke reden een van beiden ontbreekt, is het belangrijk een manier te zoeken om deze te compenseren om een adequate rijping van het kind te begunstigen.

Het gevoel wees te zijn dat vandaag veel kinderen en jongeren ervaren, is dieper dan wij denken. Vandaag erkennen wij als volslagen gewettigd en zelfs wenselijk dat vrouwen willen studeren, werken, hun eigen vaardigheden willen ontwikkelen en persoonlijke doelen willen hebben. Tegelijkertijd kunnen wij echter niet de behoefte ontkennen die kinderen hebben aan de aanwezigheid van een moeder, vooral in de eerste maanden van het leven. De werkelijkheid is dat

“de vrouw als moeder voor de man staat, als subject van nieuw menselijk leven dat in haar is verwekt en zich ontwikkelt en uit haar ter wereld komt.” H. Paus Johannes Paulus II, Audiëntie, Theologie van het Lichaam,
Deel 1, De oorspronkelijke eenheid van man en vrouw,
catechese over het Boek Genesis
nr. 21, Het mysterie van de vrouw wordt geopenbaard in het moederschap (12 mrt 1980), 2

Het verminderen van de aanwezigheid van de moeder met haar vrouwelijke capaciteiten vormt een ernstig risico voor onze aarde. Ik waardeer het feminisme, als het geen uniformiteit of de ontkenning van het moederschap eist. De grootheid van de vrouw houdt immers alle rechten in die voortvloeien, uit haar onvervreemdbare menselijke waardigheid, maar ook uit haar voor de maatschappij onmisbare vrouwelijke genius. Haar specifiek vrouwelijke capaciteiten - in het bijzonder het moederschap - kennen haar ook plichten toe, omdat haar vrouw zijn ook een bijzondere zending op deze aarde met zich meebrengt, die de maatschappij moet beschermen en bewaren voor het welzijn van allen. Vgl. H. Paus Johannes Paulus II, Apostolische Brief, Over de waardigheid en de roeping van de vrouw, Mulieris Dignitatem (15 aug 1988), 30-31

Inderdaad,

"de moeders zijn het meest werkdadige tegengif tegen het zich verspreidende individuele egoïsme. ... Zij immers getuigen van de schoonheid van het leven." Paus Franciscus, Audiëntie, Aula Paulus VI, Het gezin - 2. Moeder (7 jan 2015), 4

Ongetwijfeld,

"zou een maatschappij zonder moeders een onmenselijke maatschappij zijn, omdat de moeders ook op de ergste ogenblikken altijd weten te getuigen van tederheid, toewijding, morele kracht. De moeders geven vaak ook de diepste zin van de religieuze praktijk door: in de eerste gebeden, de eerste gebaren van devotie die een kind leert [...]. Zonder de moeders zouden er niet alleen geen nieuwe gelovigen zijn, maar zou het geloof een groot gedeelte van zijn eenvoudige en diepe warmte verliezen. [...] Lieve moeders, dankjewel, dankjewel voor wat jullie zijn in het gezin en voor wat jullie geven aan de Kerk en aan de wereld." Paus Franciscus, Audiëntie, Aula Paulus VI, Het gezin - 2. Moeder (7 jan 2015), 5-6

De moeder die haar kind beschermt met haar tederheid en haar medeleven, helpt het om het vertrouwen te wekken, te ervaren dat de wereld een goede plaats is waar het ontvangen wordt, en dit maakt het mogelijk een eigenwaarde te ontwikkelen die het vermogen tot intimiteit en empathie begunstigt. De vaderfiguur helpt anderzijds de grenzen van de werkelijkheid gewaar te worden en wordt meer gekenmerkt door richting geven, het uitgaan naar de ruimere wereld, rijk aan uitdagingen, door de uitnodiging tot inspanning en strijd. Een vader met een duidelijke en gelukkige mannelijke identiteit, die op zijn beurt in zijn houding jegens zijn vrouw genegenheid en geborgenheid moet verenigen, is even noodzakelijk als de moederlijke zorg. Er zijn flexibele rollen en taken die zich aanpassen aan de concrete omstandigheden, maar de duidelijke en precies bepaalde aanwezigheid van beide figuren, mannelijk en vrouwelijk, schept de meest geschikte omgeving voor de rijping van het kind.

Men zegt dat onze maatschappij een “vaderloze maatschappij” is. In de westerse cultuur zou de vaderfiguur symbolisch afwezig, verdraaid, verbleekt zijn. Het zou zelfs erop lijken dat de mannelijkheid ter discussie wordt gesteld. Er heeft een begrijpelijke verwarring plaatsgevonden, omdat

"dit aanvankelijk werd opgevat als een bevrijding: bevrijding van de vaderbaas, van de vader als vertegenwoordiger van de wet die van buitenaf wordt opgelegd, van de vader als beoordeler van het geluk van de kinderen en hindernis voor de emancipatie en de autonomie van de jongeren. Soms heerste er in sommige huizen in het verleden een autoritaire sfeer, in sommige gevallen zelfs onderdrukking." Paus Franciscus, Audiëntie, Aula Paulus VI, Het gezin - 3. Vader (28 jan 2015), 2

Echter,

"zoals vaak gebeurt, schiet men van het ene uiterste in het andere. Het probleem van onze dagen lijkt niet zozeer de opdringerige aanwezigheid van de vaders te zijn, als wel veeleer hun afwezigheid, hun verdwijnen. De vaders zijn soms zo geconcentreerd op zichzelf en het eigen werk en soms op de eigen persoonlijke verwezenlijkingen dat zij ook het gezin vergeten. En zij laten de kinderen en de jongeren alleen." Paus Franciscus, Audiëntie, Aula Paulus VI, Het gezin - 3. Vader (28 jan 2015), 3

De aanwezigheid van de vader en daarom zijn autoriteit blijkt ook te worden aangetast door de tijd die steeds meer wordt besteed aan de communicatiemiddelen en de technologie van het vermaak. Bovendien wordt er tegenwoordig met argwaan naar autoriteit gekeken en worden de volwassenen op een harde wijze ter discussie gesteld. Zijzelf geven hun zekerheden op en bieden daarom hun kinderen geen zekere en goed gefundeerde richtlijnen. Het is niet gezond dat er tussen ouders en kinderen van rol wordt gewisseld: dat schaadt een adequaat proces van rijping dat de kinderen moeten doormaken, en ontzegt hun een liefde die in staat is hun richting te geven en hen helpt te rijpen. Vgl. Bisschoppensynodes, Relatio Finalis - Synode 2015 (24 okt 2015), 28

God plaatst een vader in het gezin, opdat hij met de kostbare eigenschappen van zijn man zijn

"zijn vrouw nabij is om alles te delen, vreugde en verdriet, inspanningen en hoop. En [opdat] hij zijn kinderen nabij is in hun groei: wanneer zij spelen en wanneer zij zich inzetten, wanneer zij onbekommerd zijn en wanneer zij bang zijn, wanneer zij zich uitdrukken en wanneer zij stil zijn, wanneer zij durven en wanneer zij angst hebben, wanneer zij een misstap doen en wanneer zij de weg terugvinden - een altijd aanwezige vader. Wanneer ik zeg “aanwezig”, dan is dat niet hetzelfde als “controleren”. Vaders die teveel controleren, onderdrukken de kinderen." Paus Franciscus, Audiëntie, Aula Paulus VI, Het gezin - 3bis. Vader (II) (4 feb 2015), 4

Sommige vaders voelen zich nutteloos of niet nodig, maar de waarheid is dat

"“de kinderen er behoefte aan hebben een vader te hebben die op hen wacht, wanneer zij terugkeren van hun mislukkingen. Zij zullen er alles aan doen om het niet toe te geven, om het niet te laten zien, maar zij hebben het nodig." Paus Franciscus, Audiëntie, Aula Paulus VI, Het gezin - 3bis. Vader (II) (4 feb 2015), 7

Het is niet goed dat kinderen zonder vader blijven en zo voortijdig ophouden kind te zijn.

Document

Naam: AMORIS LAETITIA
Over vreugde van de liefde
Soort: Paus Franciscus - Postsynodale Apostolische Exhortatie
Auteur: Paus Franciscus
Datum: 19 maart 2016
Copyrights: © 2016, Libreria Editrice Vaticana / Stg. InterKerk / summacatholica.blogspot.nl / SRKK
Werkvert.: Dr. Jörgen Vijgen;
© 2016 'Theologie van het Lichaam' en 'De kracht van het gezin': Betsaida, 's-Hertogenbosch 2016;
Trefwoordenlijst: redactie
Bewerkt: 22 oktober 2020

Referenties naar dit document

Opties

Internetadres
Dit document bestellen
Startpagina van dit document
Inhoudsopgave van dit document
Referenties naar dit document
Referenties vanuit dit document
Trefwoordenlijst voor dit document
RK Documenten wordt mogelijk gemaakt door donaties van gebruikers.
© 1999 - 2020, Stg. InterKerk, Schiedam