• Database vol kerkelijke documenten
  • Geloofsverdieping
  • Volledig in het Nederlands
  • Beheerd door vrijwilligers

Zoeken in kerkelijke documenten en berichten

x
   Dit is een werkvertaling

Na de liefde die ons met God verenigt, is de huwelijksliefde de

“grootste vriendschap”.H. Thomas van Aquino, Summa Contra Gentiles. III,123 Vgl. Aristoteles, Ethica Nicomacheia. 8, 12 (ed. Bywater, Oxford 1984, 174)

Het is een vereniging die alle eigenschappen van een goede vriendschap bezit: zoeken naar het welzijn van de ander, wederkerigheid, intimiteit, tederheid, stabiliteit en een gelijkenis tussen vrienden die wordt opgebouwd met een leven dat wordt gedeeld. Het huwelijk voegt echter aan dit alles een onverbrekelijke exclusiviteit toe, die tot uitdrukking komt in het vaste plan samen het hele bestaan te delen en op te bouwen. Laten wij eerlijk zijn en de tekenen van de werkelijkheid herkennen: wie verliefd is, plant niet dat deze relatie alleen maar voor een bepaalde tijd kan zijn, wie intensief de vreugde beleeft van het huwen denkt niet aan iets dat van voorbijgaande aard is; degenen die de viering van een verbintenis vol liefde vieren, ook al is deze broos, hopen dat die kan duren in de tijd; de kinderen verlangen niet alleen dat hun ouders elkaar liefhebben, maar ook dat zij trouw zijn en altijd bij elkaar blijven. Deze en andere tekenen laten zien dat er in de natuur zelf van de huwelijksliefde een openheid is voor het definitieve. De verbintenis die in de trouwbelofte voor altijd gestalte krijgt, is meer dan een maatschappelijke formaliteit of een traditie, omdat zij wortelt in de spontane neigingen van de menselijke persoon; en voor gelovigen is zij een verbond ten overstaan van God die trouw vereist: “De Heer is de getuige geweest tussen u en de vrouw van uw jeugd, de vrouw tegenover wie gij ontrouw hebt gepleegd, terwijl ze uw gezellin is en de vrouw van uw verbond: [...] wees niet ontrouw aan de vrouw van uw jeugd, [want ik verfoei het verstoten]” (Mal. 2, 14.15.16).

Een zwakke of zieke liefde, die niet in staat is het huwelijk te aanvaarden als een uitdaging die vraagt om te strijden, herboren te worden, zichzelf weer uit te vinden en steeds weer opnieuw te beginnen tot aan de dood, is niet in staat een hoog niveau van inzet te handhaven. Zij wijkt voor de cultuur van het voorlopige, die een voortdurend proces van groei verhindert. Maar

'liefde voor altijd beloven is mogelijk als we een plan zien, groter dan onze eigen ideeën, een plan dat ons steunt en helpt onze toekomst helemaal te geven aan degene die we liefhebben.' Paus Franciscus, Encycliek, Licht van het geloof, Lumen Fidei (29 juni 2013), 52

Opdat deze liefde alle beproevingen kan doorstaan en ondanks alles trouw kan blijven, is de gave van de genade vereist om haar te versterken en te verheffen. Zoals de heilige Robertus Bellarminus zei,

'het feit dat een man en een vrouw zich verenigen in een exclusieve en onlosmakelijke band, zodat zij niet kunnen scheiden, wat de moeilijkheden ook zijn, en zelfs wanneer de hoop op nageslacht is verloren, dat kan niet gebeuren zonder een groot mysterie'. H. Robertus Bellarminus, De controversen, Disputationes de Controversiis. III, 5, 3: De sacramento matrimonii, I, 2 (ed. Giuliano, Napels 1858, 778)

Het huwelijk is bovendien een vriendschap die de aan hartstocht eigen kenmerken bevat, maar altijd gericht is op een steeds stabielere en intensere eenheid. Immers,

"het huwelijk is echter niet alleen ingesteld voor de voorplanting" 

maar opdat de wederzijdse liefde

"zich uit op de juiste manier, steeds toeneemt en rijper wordt." 2e Vaticaans Concilie, Constitutie, Over de Kerk in de wereld van deze tijd, Gaudium et Spes (7 dec 1965), 50

Deze bijzondere vriendschap tussen een man en een vrouw krijgt een alles omvattend karakter, dat alleen maar in de huwelijksverbintenis is gegeven. Juist omdat zij alles omvattend is, is deze verbintenis ook exclusief en trouw en staat zij open voor de voortplanting. Alles wordt samen gedeeld, inclusief de seksualiteit, steeds met wederzijds respect. Het Tweede Vaticaans Concilie heeft gezegd dat

"Deze liefde, waarin het menselijk en het goddelijk element samen gaan, brengt de echtgenoten er toe zich spontaan aan elkaar te geven en dit te tonen door gevoelens en uitingen van tederheid en ze beheerst heel hun leven." 2e Vaticaans Concilie, Constitutie, Over de Kerk in de wereld van deze tijd, Gaudium et Spes (7 dec 1965), 49

Document

Naam: AMORIS LAETITIA
Over vreugde van de liefde
Soort: Paus Franciscus - Postsynodale Apostolische Exhortatie
Auteur: Paus Franciscus
Datum: 19 maart 2016
Copyrights: © 2016, Libreria Editrice Vaticana / Stg. InterKerk / summacatholica.blogspot.nl / SRKK
Werkvert.: Dr. Jörgen Vijgen;
© 2016 'Theologie van het Lichaam' en 'De kracht van het gezin': Betsaida, 's-Hertogenbosch 2016;
Trefwoordenlijst: redactie
Bewerkt: 22 oktober 2020

Referenties naar dit document

Opties

Internetadres
Dit document bestellen
Startpagina van dit document
Inhoudsopgave van dit document
Referenties naar dit document
Referenties vanuit dit document
Trefwoordenlijst voor dit document
RK Documenten wordt mogelijk gemaakt door donaties van gebruikers.
© 1999 - 2020, Stg. InterKerk, Schiedam