• Database vol kerkelijke documenten
  • Geloofsverdieping
  • Volledig in het Nederlands
  • Beheerd door vrijwilligers

Zoeken in kerkelijke documenten en berichten

x
   Dit is een werkvertaling

Daarna wordt als tegengesteld aan de liefde een houding afgewezen die wordt uitgedrukt met de term zelos (jaloersheid of afgunst). Het betekent dat er in de liefde geen plaats is voor een gevoel van onbehagen ten gevolgde van het welzijn van de ander. Vgl. Hand. 7, 9 Vgl. Hand. 17, 5 Afgunst is droefheid om het welzijn van de ander, en dit laat zien dat het geluk van de ander ons niet interesseert, daar wij uitsluitend geconcentreerd zijn op ons welzijn. Terwijl de liefde ons buiten onszelf doet treden, brengt de afgunst ons ertoe ons te focussen op onszelf. De ware liefde waardeert de successen van de ander, zij voelt ze niet als een dreiging en bevrijdt zich van de bittere smaak van de afgunst. Zij aanvaardt het feit dat ieder verschillende gaven en andere wegen in het leven heeft. Dus zorgt zij ervoor de eigen weg om gelukkig te zijn te ontdekken en laat de ander zijn weg vinden.

Uiteindelijk gaat het erom datgene te vervullen wat de laatste twee geboden van de Wet van God vroegen: “Gij zult uw zinnen niet zetten op het huis van uw naaste; gij zult uw zinnen niet zetten op de vrouw van uw naaste, niet op zijn slaaf, zijn slavin, zijn rund of zijn ezel, op niets wat hem toebehoort” (Ex. 20, 17) De liefde brengt ons tot een oprechte waardering voor ieder menselijk leven door zijn recht op geluk te erkennen. Ik bemin die persoon, ik kijk naar hem met de blik van God de Vader, die “ons alles rijkelijk te genieten geeft” (1 Tim. 6, 17), en dus aanvaard ik innerlijk dat hij kan genieten van een goed ogenblik. Dezelfde wortel van de liefde is het in ieder geval die mij ertoe brengt het onrecht af te wijzen dat sommigen teveel en anderen niets hebben, of die mij ertoe aanzet ervoor te zorgen dat ook degenen die door de maatschappij worden afgedankt, een beetje vreugde kunnen beleven. Dit is echter geen afgunst, maar een verlangen naar gerechtigheid

Hierna komt de term perpereuetai, die de ijdelheid aanduidt, het hevige verlangen zich superieur te tonen om indruk te maken op de ander met een pedante en vrij agressieve houding. Wie liefheeft, vermijdt het niet alleen te veel te spreken over zichzelf, maar weet zijn plaats in te nemen, omdat hij op de anderen gefocust is, zonder in het middelpunt te willen staan. Het volgende woord - physioutai - lijkt hier veel op, omdat het aangeeft dat de liefde niet aanmatigend is. Letterlijk drukt het uit dat men zich niet “groter voordoet” ten opzichte van de ander, en het geeft iets subtielers aan. Het is niet alleen een obsessie om de eigen kwaliteiten te laten zien, maar het doet ook het gevoel voor de werkelijkheid verliezen. Men beschouwt zich als groter dan wat men is, omdat men zich meer “spiritueel” of “wijs” waant. Paulus gebruikt dit woord andere keren, bijvoorbeeld om te zeggen dat “kennis alleen leidt tot eigenwaan, het de liefde is die opbouwt” (1 Kor. 8, 1). Dat wil zeggen dat sommigen zich groot wanen, omdat zij meer dan de ander weten, en zich erop toeleggen jegens hen veeleisend te zijn en hen te controleren, terwijl datgene wat ons in werkelijkheid groot maakt, de liefde is, die de zwakke begrijpt, verzorgt, ondersteunt. In een ander vers gebruikt hij het om kritiek te leveren op degenen die “een grote mond opzetten” Vgl. 1 Kor. 4, 18 maar in werkelijkheid. Vgl. 1 Kor. 4, 19

Het is belangrijk dat de Christenen dit beleven in de wijze waarop zij hun familieleden behandelen die weinig in het geloof zijn gevormd, broos of minder zeker in hun overtuigingen zijn. Soms gebeurt het tegengestelde: “Degenen van wie men in de kring van hun familie veronderstelt dat zij verder vooruitgekomen zijn, worden arrogant en onuitstaanbaar. Een houding van nederigheid blijkt hier iets dat deel is van de liefde, omdat om de ander te kunnen begrijpen, te verontschuldigen en van harte te dienen het onontbeerlijk is trots te genezen en nederigheid te beoefenen. Jezus herinnerde zijn leerlingen eraan dat in de wereld van de macht ieder ernaar streeft de ander te overheersen, en daarom zegt Hij tot hen: “Dit mag bij u niet het geval zijn” (Mt. 20, 26). De logica van de christelijke liefde is niet die van wie zich superieur voelt boven de ander en er behoefte aan heeft om hem zijn macht te laten voelen, maar die van “wie onder u de eerste wil zijn, moet uw dienaar zijn” (Mt. 20, 27) In het gezinsleven mag de logica van de heerschappij van de een over de ander niet heersen, of de wedijver om te zien wie het intelligentst of het machtigst is, omdat deze logica een eind maakt aan de liefde. Ook voor het gezin geldt deze raad: “Allen moeten zich in de omgang met elkaar laten leiden door nederigheid, want God weerstaat de hovaardigen, maar aan de nederigen geeft Hij genade” (1 Pt. 5, 5).

Document

Naam: AMORIS LAETITIA
Over vreugde van de liefde
Soort: Paus Franciscus - Postsynodale Apostolische Exhortatie
Auteur: Paus Franciscus
Datum: 19 maart 2016
Copyrights: © 2016, Libreria Editrice Vaticana / Stg. InterKerk / summacatholica.blogspot.nl / SRKK
Werkvert.: Dr. Jörgen Vijgen;
© 2016 'Theologie van het Lichaam' en 'De kracht van het gezin': Betsaida, 's-Hertogenbosch 2016;
Trefwoordenlijst: redactie
Bewerkt: 22 oktober 2020

Referenties naar dit document

Opties

Internetadres
Dit document bestellen
Startpagina van dit document
Inhoudsopgave van dit document
Referenties naar dit document
Referenties vanuit dit document
Trefwoordenlijst voor dit document
RK Documenten wordt mogelijk gemaakt door donaties van gebruikers.
© 1999 - 2020, Stg. InterKerk, Schiedam