• Database vol kerkelijke documenten
  • Geloofsverdieping
  • Volledig in het Nederlands
  • Beheerd door vrijwilligers

Zoeken in kerkelijke documenten en berichten

x
   Dit is een werkvertaling

"Trouw aan het onderricht van Christus kijken wij naar de werkelijkheid van het gezin vandaag in heel zijn complexiteit, met zijn licht- en schaduwzijden. ... De antropologisch-culturele verandering beïnvloedt vandaag alle aspecten van het leven en vraagt om een analytische en gedifferentieerde benadering." Bisschoppensynodes, 3e Buitengewone Algemene Bisschoppensynode, Relatio Synodi - Familiesynode 2014 (18 okt 2014), 5

{...}

Spanje, Huwelijk en gezin, Matrimonio y familia (6 juli 1979), 3.16.23

{...}

Het is ook evident dat

"de belangrijkste richting van de antropologisch-culturele verandering"

ertoe leiden dat

"het individu, (in persoonlijk als in het gezinsleven), minder dan in het verleden wordt ondersteund door de maatschappelijke structuren." Bisschoppensynodes, Relatio Finalis - Synode 2015 (24 okt 2015), 5

Aan de andere kant

"moet men evenzeer het groeiende gevaar in overweging nemen dat wordt vertegenwoordigd door een tot het uiterste gedreven individualisme, dat de familiebanden aantast en uiteindelijk iedere component van het gezin beschouwt als een eiland, en hierbij laat men in sommige gevallen het idee van een subject prevaleren dat zichzelf vormt naar eigen verlangens die als iets absoluuts worden beschouwd." Bisschoppensynodes, 3e Buitengewone Algemene Bisschoppensynode, Relatio Synodi - Familiesynode 2014 (18 okt 2014), 5 "De spanningen die door een extreme individualistische cultuur van bezit en genot worden veroorzaakt, brengen binnen het gezin een dynamiek van onverdraagzaamheid en agressiviteit teweeg." Bisschoppensynodes, Relatio Finalis - Synode 2015 (24 okt 2015), 8

{...}

{...}

As Christians, we can hardly stop advocating marriage simply to avoid countering contemporary sensibilities, or out of a desire to be fashionable or a sense of helplessness in the face of human and moral failings. We would be depriving the world of values that we can and must offer. It is true that there is no sense in simply decrying present-day evils, as if this could change things. Nor it is helpful to try to impose rules by sheer authority. What we need is a more responsible and generous effort to present the reasons and motivations for choosing marriage and the family, and in this way to help men and women better to respond to the grace that God offers them. 

We also need to be humble and realistic, acknowledging that at times the way we present our Christian beliefs and treat other people has helped contribute to today’s problematic situation. We need a healthy dose of self-criticism. Then too, we often present marriage in such a way that its unitive meaning, its call to grow in love and its ideal of mutual assistance are overshadowed by an almost exclusive insistence on the duty of procreation. Nor have we always provided solid guidance to young married couples, understanding their timetables, their way of thinking and their concrete concerns. At times we have also proposed a far too abstract and almost artificial theological ideal of marriage, far removed from the concrete situations and practical possibilities of real families. This excessive idealization, especially when we have failed to inspire trust in God’s grace, has not helped to make marriage more desirable and attractive, but quite the opposite. 

{...}

We must be grateful that most people do value family relationships that are permanent and marked by mutual respect. They appreciate the Church’s efforts to offer guidance and counselling in areas related to growth in love, overcoming conflict and raising children. Many are touched by the power of grace experienced in sacramental Reconciliation and in the Eucharist, grace that helps them face the challenges of marriage and the family. In some countries, especially in various parts of Africa, secularism has not weakened certain traditional values, and marriages forge a strong bond between two wider families, with clearly defined structures for dealing with problems and conflicts. Nowadays we are grateful too for the witness of marriages that have not only proved lasting, but also fruitful and loving. All these factors can inspire a positive and welcoming pastoral approach capable of helping couples to grow in appreciation of the demands of the Gospel. Yet we have often been on the defensive, wasting pastoral energy on denouncing a decadent world without being proactive in proposing ways of finding true happiness. Many people feel that the Church’s message on marriage and the family does not clearly reflect the preaching and attitudes of Jesus, who set forth a demanding ideal yet never failed to show compassion and closeness to the frailty of individuals like the Samaritan woman or the woman caught in adultery.

This is hardly to suggest that we cease warning against a cultural decline that fails to promote love or self-giving. The consultation that took place prior to the last two Synods pointed to the various symptoms of a “culture of the ephemeral”. Here I think, for example, of the speed with which people move from one affective relationship to another. They believe, along the lines of social networks, that love can be connected or disconnected at the whim of the consumer, and the relationship quickly “blocked”. I think too of the fears associated with permanent commitment, the obsession with free time, and those relationships that weigh costs and benefits for the sake of remedying loneliness, providing protection, or offering some service. We treat affective relationships the way we treat material objects and the environment: everything is disposable; everyone uses and throws away, takes and breaks, exploits and squeezes to the last drop. Then, goodbye. Narcissism makes people incapable of looking beyond themselves, beyond their own desires and needs. Yet sooner or later, those who use others end up being used themselves, manipulated and discarded by that same mind-set. It is also worth noting that breakups often occur among older adults who seek a kind of “independence” and reject the ideal of growing old together, looking after and supporting one another.

"Op het gevaar af het te eenvoudig voor te stellen, kunnen we zeggen dat we in een cultuur leven die jonge mensen onder druk zet geen gezin te beginnen, omdat het hen aan mogelijkheden voor de toekomst ontbreekt. Deze zelfde cultuur echter biedt anderen zoveel opties dat ook zij er vanaf worden gebracht een gezin te beginnen." Paus Franciscus, Toespraak, Capitol Hill, Washington (DC), Tot de gemeenschappelijke vergadering van Huis en Senaat van het Amerikaanse Parlement (24 sept 2015), 23

In sommige landen worden jonge mensen 

"ertoe gebracht het huwelijk uit te stellen door problemen van economische aard, problemen die samenhangen met werk of studie. Soms ook om andere redenen, zoals de invloed van ideologieën die huwelijk en gezin onderwaarderen, de ervaring van mislukking van andere paren, die zij niet willen riskeren, de angst voor iets dat zij als te groot en heilig beschouwen, de maatschappelijke kansen en economische voordelen die uit het samenwonen voortvloeien, een puur emotionele en romantische opvatting over liefde, de angst vrijheid en autonomie te verliezen, het afwijzen van iets dat wordt gevoeld als institutioneel en bureaucratisch." Bisschoppensynodes, Relatio Finalis - Synode 2015 (24 okt 2015), 29

{...} 

De Synodevaders hebben opgemerkt dat 

“culturele tendensen die een onbegrensde affectiviteit lijken op te leggen”;

inderdaad,

“een narcistische, onstabiele en veranderlijke affectiviteit, die mensen niet altijd helpt om een grotere rijpheid te bereiken”.

Zij uitten ook hun zorgen over de huidige 

“verbreiding van de pornografie en de vercommercialisering van het lichaam, ook bevorderd door een verkeerd gebruik van internet, baart zorgen en de situatie van de mensen die tot prostitutie verplicht worden, dient te worden aangeklaagd”.

In deze context,

“zijn echtparen soms onzeker, twijfelend en hebben moeite om een manier te vinden om te groeien. Talrijk zijn degenen die ertoe neigen te blijven steken in de primaire stadia van het emotionele en seksuele leven. De crisis van een echtpaar destabiliseert het gezin en kan door uit elkaar gaan en echtscheiding uiteindelijk ernstige gevolgen hebben voor de volwassenen, de kinderen en de samenleving door het individu en de maatschappelijke banden te verzwakken." Bisschoppensynodes, 3e Buitengewone Algemene Bisschoppensynode, Relatio Synodi - Familiesynode 2014 (18 okt 2014), 10

Huwelijkse problemen zijn 

“haastig en zonder de moed van het geduld, de toetsing, de wederzijdse vergeving, de verzoening en ook het offer worden aangepakt. Mislukkingen maken zo plaats voor nieuwe relaties, nieuwe paren, nieuwe verbintenissen en nieuwe huwelijken en scheppen daarmee complexe gezinssituaties die voor een christelijke keuze problematisch zijn.” Bisschoppensynodes, Boodschap van de Derde Buitengewone Algemene Vergadering van de Bisschoppensynode, Boodschap aan de christelijke gezinnen (18 okt 2014), 1

"de demografische terugloop, die te wijten is aan een anti-geboortementaliteit en wordt bevorderd door een politiek op wereldniveau van reproductieve gezondheid, bepaalt niet alleen een toestand waarin het elkaar afwisselen van de generaties niet meer verzekerd is, maar heeft ook het risico mettertijd te leiden tot een economische verarming en een verlies van de hoop op de toekomst. De ontwikkeling van de biotechnologieën heeft ook een sterke invloed gehad op de geboortecijfer." Bisschoppensynodes, 3e Buitengewone Algemene Bisschoppensynode, Relatio Synodi - Familiesynode 2014 (18 okt 2014), 10

Overige factoren kan men aanvullen met

" de industrialisering, de seksuele revolutie, de angst voor overbevolking, economische problemen, ...  De consumptiemaatschappij kan de mensen ook afhouden van het krijgen van kinderen, al was het maar om hun vrijheid en eigen levensstijl te behouden." Bisschoppensynodes, Relatio Finalis - Synode 2015 (24 okt 2015), 7

{...}

"Uit liefde voor deze waardigheid van het geweten verwerpt de Kerk met alle kracht een dwingende tussenkomst van de staat ten gunste van geboortebeperking, sterilisatie of zelfs abortus." Bisschoppensynodes, Relatio Finalis - Synode 2015 (24 okt 2015), 63

{...}

"...." Korea, Naar een cultuur van leven!, Towards a Culture of Life! (15 mrt 2007)

{...}

"Een van de grootste vormen van de armoede van de huidige cultuur is de eenzaamheid, de vrucht van de afwezigheid van God in het leven van de mensen en de broosheid van de relaties. Er is ook een algemeen gevoel van onmacht ten opzichte van de maatschappelijk-economische werkelijkheid, die vaak uitloopt op het verpletteren van de gezinnen. (..) Dikwijls voelen de gezinnen zich in de steek gelaten door de desinteresse en de geringe belangstelling van de kant van de instellingen. De negatieve gevolgen vanuit het perspectief van de maatschappelijke organisatie zijn evident: van de demografische crisis tot de moeilijkheden in de opvoeding, van de moeite die men heeft om het leven dat wordt geboren, te ontvangen tot het voelen van de aanwezigheid van de ouderen als een last tot het zich verbreiden van een gevoelsmatig onbehagen dat soms komt tot geweld. Het is de verantwoordelijkheid van de staat voorwaarden op het terrein van wetten en werk te scheppen om de toekomst van de jongeren te garanderen en hen te helpen om hun plan een gezin te stichten te verwezenlijken." Bisschoppensynodes, 3e Buitengewone Algemene Bisschoppensynode, Relatio Synodi - Familiesynode 2014 (18 okt 2014), 6

Pauselijke Raad voor het Gezin, Handvest van de Rechten van het gezin (22 okt 1983), 11

 

{...}

Het gezin is een kostbaar goed voor de samenleving, dat moet beschermd en verdedigd worden. Gezinnen hebben het recht om steun van de overheid te verwachten op juridisch, economisch, sociaal en fiscaal vlak. Vgl. Bisschoppensynodes, Relatio Finalis - Synode 2015 (24 okt 2015), 11-12

"De Kerk (heeft) altijd als een deel van haar zending beschouwd om ...  het huwelijk en het gezin, ... te bevorderen en te verdedigen tegen allen die ze belagen." Pauselijke Raad voor het Gezin, Handvest van de Rechten van het gezin (22 okt 1983). M.

{...}

Pauselijke Raad voor het Gezin, Handvest van de Rechten van het gezin (22 okt 1983), 9

“Economische dwang sluit de toegang van gezinnen tot opvoeding, cultureel leven en actief maatschappelijk leven uit. Het huidige economische systeem veroorzaakt verschillende vormen van maatschappelijke uitsluiting. De gezinnen lijden in het bijzonder onder de problemen die het werk betreffen. De mogelijkheden voor jongeren zijn gering en het aanbod van werk is zeer selectief en onbestendig. De werkdagen zijn lang en worden vaak verzwaard door lange reistijden. Dit helpt de gezinnen niet om bij elkaar en bij de kinderen te zijn om zo hun relaties dagelijks te voeden”. Bisschoppensynodes, Relatio Finalis - Synode 2015 (24 okt 2015), 14

Er zijn 

"veel kinderen die buiten een huwelijk worden geboren, en veel kinderen die vervolgens opgroeien met maar één ouder of in een uitgebreide of opnieuw gevormde gezinscontext. ... Seksuele uitbuiting van kinderen is vervolgens een van de meest schandalige en perverse realiteiten van de huidige maatschappij. Ook de samenlevingen die doortrokken zijn van geweld vanwege oorlog, terrorisme of de aanwezigheid van de georganiseerde misdaad, laten vooral in de grote metropolen verslechterde gezinssituaties zien en aan de rand hiervan groeit het zogeheten verschijnsel van de straatkinderen." Bisschoppensynodes, 3e Buitengewone Algemene Bisschoppensynode, Relatio Synodi - Familiesynode 2014 (18 okt 2014), 8

Seksueel misbruik van kinderen is nog des te meer een schandaal wanneer het plaats heeft op plaatsen waar ze geacht het meest veilig te zijn, vooral binnen gezinnen, scholen en gemeenschappen en christelijke instituties. Vgl. Bisschoppensynodes, Relatio Finalis - Synode 2015 (24 okt 2015), 78

De Synode vestigde de aandacht hierop door te verklaren dat

"op verschillende manieren hele bevolkingen in verschillende delen van de wereld. De Kerk heeft op dit gebied een vooraanstaande rol gespeeld. De noodzaak om dit evangelische getuigenis Vgl. Mt. 25, 35 te handhaven en te ontwikkelen blijkt vandaag meer dan ooit dringend noodzakelijk. ... De menselijke mobiliteit, die beantwoordt aan de natuurlijke historische beweging van de volken, kan een authentieke rijkdom blijken te zijn, zowel voor het gezin dat emigreert, als voor het land dat het opneemt. Iets anders is de gedwongen migratie van gezinnen, vrucht van omstandigheden van oorlog, vervolging, armoede, onrecht, getekend door de wederwaardigheden van een reis die vaak het leven in gevaar brengt, mensen traumatiseert en gezinnen destabiliseert. De begeleiding van migranten vereist een specifieke pastoraal die gericht is op gezinnen die migreren, maar ook op leden van gezinnen die in hun plaats van oorsprong zijn achtergebleven. Dat moet ook door middel van een specifieke pastorale zorg worden verwezenlijkt met respect voor hun cultuur, de menselijke en religieuze vorming waaruit zij voortkomen, de geestelijke rijkdom van hun riten en tradities. .... Migraties blijken bijzonder dramatisch en verwoestend te zijn voor gezinnen en individuen, wanneer zij buiten de legaliteit vallen en worden ondersteund door internationale circuits van mensenhandel. Hetzelfde kan worden gezegd, wanneer zij niet begeleide vrouwen of kinderen betreffen die tot een lang verblijf in doorgangsplaatsen, in vluchtelingenkampen worden gedwongen, waar het onmogelijk is een traject van integratie te beginnen. Uiterste armoede en andere omstandigheden van desintegratie brengen gezinnen soms ertoe zelfs hun eigen kinderen te verkopen voor prostitutie of orgaanhandel." Bisschoppensynodes, Relatio Finalis - Synode 2015 (24 okt 2015), 23 Vgl. Paus Franciscus, Boodschap, 102e Werelddag van Migranten en Vluchtelingen - 17 januari 2016, Migranten en vluchtelingen dagen ons uit. Het antwoord van het Evangelie van Barmhartigheid (12 sept 2015) "De vervolgingen van de christenen, evenals die van etnische en religieuze minderheden in verschillende delen van de wereld, vooral in het Midden-Oosten, zijn een grote beproeving: niet alleen voor de Kerk, maar ook voor heel de internationale gemeenschap. Iedere inspanning moet worden ondersteund om het verblijf van christelijke gezinnen en gemeenschappen in hun land van oorsprong te begunstigen." Bisschoppensynodes, Relatio Finalis - Synode 2015 (24 okt 2015), 24

De Vaders hebben ook speciale aandacht gevraagd voor

"de gezinnen met gehandicapten, waarin een handicap die het leven binnenkomt, een diepe en onverwachte uitdaging doet ontstaan en evenwicht, wensen en verwachtingen overhoop gooit. ... Gezinnen die met liefde de moeilijke beproeving van een gehandicapt kind aanvaarden, verdienen grote bewondering. Zij geven de Kerk en de maatschappij een kostbaar getuigenis van trouw aan de gave van het leven. Het gezin zal samen met de christelijke gemeenschap nieuwe gebaren en uitingen, vormen van begrip en identiteit kunnen ontdekken op de weg van het ontvangen van en het zorgen voor het mysterie van de broosheid. Mensen met een handicap vormen voor het gezin een gave en een gelegenheid om te groeien in liefde, wederzijdse hulp en eenheid. ... Het gezin dat met de blik van het geloof de aanwezigheid van gehandicapten aanvaardt, zal de hoedanigheid en de waarde van ieder leven met zijn behoeften, rechten en kansen altijd kunnen erkennen en waarborgen. Het zal in iedere fase van het leven diensten en zorg vereisen en gezelschap en genegenheid bevorderen." Bisschoppensynodes, Relatio Finalis - Synode 2015 (24 okt 2015), 21

Hier wil ik benadrukken dat toewijding en zorg getoond aan migranten zowel als aan personen met speciale behoeften een teken is van de Geest. Beide situaties zijn paradigmatische:  ze dienen als een test van onze inzet om te laten zien dat de genade in anderen te verwelkomen en hulp  aan de kwetsbaren volledig onderdeel is van onze gemeenschappen.

"Het merendeel van de gezinnen respecteert de ouderen, omgeeft hen met genegenheid en beschouwt hen als een zegen. Een bijzondere waardering gaat uit naar de verenigingen en bewegingen van gezinnen die in geestelijk en maatschappelijk perspectief ten gunste van de ouderen werken, in het bijzonder in samenwerking met de priesters in de zielzorg...In hoog geïndustrialiseerde maatschappijen, waar hun aantal neigt toe te nemen, terwijl het geboortecijfer daalt, lopen zij het risico als een last te worden gezien. Anderzijds stelt de zorg die zij vragen, hun dierbaren vaak zwaar op de proef." Bisschoppensynodes, Relatio Finalis - Synode 2015 (24 okt 2015), 17 "Het op zijn juiste waarde schatten van de slotfase van het leven is vandaag des te noodzakelijker, naarmate men op iedere wijze het ogenblik van het heengaan tracht te verdringen. De broosheid en de afhankelijkheid van de bejaarde worden soms ten onrechte uitgebuit voor puur economisch voordeel. Talrijke gezinnen leren ons dat het mogelijk is de laatste levensfasen onder ogen te zien door de zin van de vervulling en het integreren van het bestaan in het paasmysterie op zijn juiste waarde te schatten. Een groot aantal bejaarden wordt in kerkelijke structuren opgevangen waar zij in een rustige en vertrouwde omgeving op materieel en geestelijk vlak kunnen leven. Euthanasie en hulp bij zelfdoding zijn ernstige bedreigingen voor de gezinnen in heel de wereld. In veel landen is het praktiseren hiervan legaal. Terwijl de Kerk zich krachtig verzet tegen deze praktijk, voelt zij de plicht de gezinnen te helpen die zorgen voor hun oude en zieke leden." Bisschoppensynodes, Relatio Finalis - Synode 2015 (24 okt 2015), 20

Document

Naam: AMORIS LAETITIA
Over vreugde van de liefde
Soort: Paus Franciscus - Postsynodale Apostolische Exhortatie
Auteur: Paus Franciscus
Datum: 19 maart 2016
Copyrights: © 2016, Libreria Editrice Vaticana / Stg. InterKerk / summacatholica.blogspot.nl / SRKK
Werkvert.: Dr. Jörgen Vijgen;
© 2016 'Theologie van het Lichaam' en 'De kracht van het gezin': Betsaida, 's-Hertogenbosch 2016;
Trefwoordenlijst: redactie
Bewerkt: 1 februari 2020

Referenties naar dit document

Opties

Internetadres
Dit document bestellen
Startpagina van dit document
Inhoudsopgave van dit document
Referenties naar dit document
Referenties vanuit dit document
Trefwoordenlijst voor dit document
RK Documenten wordt mogelijk gemaakt door donaties van gebruikers.
© 1999 - 2020, Stg. InterKerk, Schiedam