• Database vol kerkelijke documenten
  • Geloofsverdieping
  • Volledig in het Nederlands
  • Beheerd door vrijwilligers

Zoeken in kerkelijke documenten en berichten

x

Het begrip algemeen welzijn betreft ook de toekomstige generaties. De internationale economische crises hebben onverbiddelijk de schadelijke effecten hebben laten zien die het ontkennen van een gemeenschappelijke bestemming met zich meebrengt, waarvan ook degenen die na ons zullen komen, niet kunnen worden uitgesloten. Intussen kan men niet meer spreken over een houdbare ontwikkeling zonder solidariteit tussen de generaties. Wanneer wij denken aan de situatie waarin men de planeet aan de toekomstige generaties achterlaat, treden wij in een andere logica, die van de belangeloze gave die wij ontvangen en meedelen. Als de aarde ons wordt geschonken, kunnen wij niet alleen meer denken vanuit een utilitaristisch criterium van efficiëntie en productiviteit voor individueel profijt. Wij hebben het hier niet over een optionele houding, maar over een wezenlijke kwestie van gerechtigheid, daar de aarde die wij hebben gekregen, ook hen die zullen komen, toebehoort. De bisschoppen van Portugal hebben ertoe aangespoord deze plicht tot gerechtigheid op zich te nemen: “Het milieu vindt zijn plaats in de logica van het krijgen. Het is een lening die iedere generatie krijgt en moet doorgeven aan de volgende generatie”. Portugal, Pastorale brief, Responsabilidade solidária pelo bem comum (15 sept 2003). 20 Een integrale ecologie heeft deze ruime visie.

Wat voor soort wereld willen wij doorgeven aan hen die na ons zullen komen, aan de kinderen die aan het opgroeien zijn? Deze vraag betreft niet alleen het milieu afzonderlijk, omdat zij niet opgesplitst kan worden gesteld. Wanneer wij ons de vraag willen stellen omtrent de wereld die wij willen achterlaten, verwijzen wij vooral naar de algemene doelgerichtheid, de zin, de waarden ervan. Als in onze ecologische zorgen deze fundamentele vraag niet doorklinkt, geloof ik niet dat zij belangrijke effecten kunnen hebben. Maar als deze vraag moedig wordt gesteld, dan brengt zij ons onherroepelijk tot andere zeer directe vragen. Met wat voor doel gaan wij door deze wereld? Waartoe zijn wij in dit leven gekomen? Met wat voor doel werken en strijden wij? Waarom heeft deze aarde ons nodig? Daarom is het niet meer voldoende dat wij ons zorgen moeten maken voor de toekomstige generaties. Wij moeten ons realiseren dat de waardigheid van onszelf op het spel staat. Wij zijn de eerste belanghebbenden om een planeet door te geven die bewoonbaar is voor de mensheid die na ons zal komen. Het is een drama voor onszelf, omdat dit verwijst naar de betekenis van onze doorgang op deze aarde.

De catastrofale voorspellingen kunnen niet meer met verachting en ironie bekeken worden. Wij zouden voor de komende generaties teveel puinhopen, woestijnen en vuil kunnen achterlaten. Het ritme van de consumptie, de verspilling en aantasting van het milieu is de mogelijkheden van de planeet te boven gegaan, en wel zodanig dat de huidige levensstijl, daar hij onhoudbaar is, alleen maar kan uitlopen op catastrofen, zoals feitelijk al periodiek gebeurt in verschillende gebeiden. Het afnemen van de effecten van het huidige gebrek aan evenwicht hangt af van wat wij nu doen, vooral als wij denken aan de verantwoordelijkheid die degenen die onder de ergste gevolgen zullen lijden, aan ons zullen toeschrijven.

De moeilijkheid om deze uitdaging serieus te nemen houdt verband met een ethische en culturele achteruitgang waarmee de ecologische gepaard gaat. De man en de vrouw van de postmoderne wereld lopen voortdurend het risico diep individualistisch te worden en veel huidige maatschappelijke problemen moeten in verband worden gebracht met het egoïstisch zoeken naar onmiddellijke bevrediging, met de crises van de banden van gezin en maatschappij, met de moeilijkheden om de ander te erkennen. Vaak heeft men te maken met een excessieve en kortzichtige consumptie van de ouders die de kinderen schaadt, die steeds meer moeilijkheden vinden om een eigen huis te verwerven en een gezin te stichten. Bovendien houdt dit onvermogen om serieus te denken aan de toekomstige generaties verband met ons onvermogen de horizon van onze zorgen te verbreden en te denken aan hoevelen worden buitengesloten van de ontwikkeling. Laten wij onze tijd niet verspillen met te denken aan de armen van de toekomst, het is voldoende ons de armen van vandaag te herinneren, die weinig jaren te leven hebben op deze aarde en niet kunnen blijven wachten. Daarom “is er behalve een loyale solidariteit tussen de generaties ook een dringende morele behoefte om de solidariteit binnen eenzelfde generatie te hernieuwen”. Paus Benedictus XVI, Boodschap, Wereld Vredes Dag 2010, Als u de vrede wilt bevorderen, bescherm dan de schepping (8 dec 2009), 4

Document

Naam: LAUDATO SI'
'Wees geprezen' - over de zorg voor het gemeenschappelijke huis
Soort: Paus Franciscus - Encycliek
Auteur: Paus Franciscus
Datum: 24 mei 2015
Copyrights: © 2015 Libreria Editrice Vaticana / Stg InterKerk
Werkvertaling uit het Italiaans: drs. H.M.G. Kretzers i.s.m. dr. L.J.M. Hendriks, pr. en de redactie; trefwoordenlijst: redactie
Bewerkt: 6 juni 2020

Referenties naar dit document

Opties

Internetadres
Print deze pagina
Dit document bestellen
Startpagina van dit document
Inhoudsopgave van dit document
Referenties naar dit document
Referenties vanuit dit document
Trefwoordenlijst voor dit document
RK Documenten wordt mogelijk gemaakt door donaties van gebruikers.
© 1999 - 2020, Stg. InterKerk, Schiedam