• Database vol kerkelijke documenten
  • Geloofsverdieping
  • Volledig in het Nederlands
  • Beheerd door vrijwilligers

Zoeken in kerkelijke documenten en berichten

x

Het heelal ontwikkelt zich in God, die het geheel vervult. Er is dus een mysterie te aanschouwen in een blad, in een pad, in de dauw, in het gelaat van een arme. Een geestelijke meester, Ali Al-Khawwas onderstreepte, uitgaande van zijn ervaring, de noodzaak de schepselen van de wereld niet te zeer te scheiden van de Godservaring in het innerlijk. Hij zei: “Men mag niet a priori kritiek uitoefenen op degenen die extase zoeken in muziek of poëzie. Er is een subtiel geheim in elk van de bewegingen en klanken van deze wereld. De ingewijden slagen erin te begrijpen wat de wind die waait, de bomen die buigen, het water dat stroomt, de vliegen die zoemen, de deuren die piepen, het gezang van de vogels, de klank van snaren en fluiten, de zucht van zieken, het gejammer van de bedroefden te zeggen hebben... (Eva De Vitray-Meyerovitch (ed.), Anthologie du soufisme, Parijs 1978, 200 Het ideaal is niet alleen van uiterlijkheid naar innerlijkheid te gaan om het handelen van God in de ziel te ontdekken, maar er ook toe te komen Hem te ontmoeten in alle dingen, zoals de heilige Bonaventura leerde: “De contemplatie is des te verhevener, naarmate de mens in zich meer het effect van de goddelijke genade voelt of naarmate hij God meer in de andere schepselen weet te herkennen”. H. Bonaventura, In libros Sententiarum. II, 23, 2, 3

De heilige Johannes van het Kruis leerde dat al wat er aan goeds is in de dingen en de ervaringen van de wereld, “zich op eminente wijze oneindig in God bevindt, of beter gezegd, Hij is elk van deze grootheden die worden verkondigd”. H. Johannes van het Kruis, Geestelijke liederen, Cántico espiritual. XIV, 5 Niet omdat de beperkte dingen van de wereld werkelijk goddelijk zijn, maar omdat de mysticus de innige band ervaart die er tussen God en alle wezens is, en zo “voelt dat God alles voor hem is”. H. Johannes van het Kruis, Geestelijke liederen, Cántico espiritual. XIV, 5 Als hij de hoogte van een berg bewondert, kan hij dit niet scheiden van God en wordt hij gewaar dat deze innerlijke bewondering die hij beleeft, berust op de Heer: “De bergen hebben toppen, zij zijn hoog, imponerend, mooi, lieflijk, bloemrijk en geurig. De Beminde is voor mij als die bergen. De eenzame valleien zijn rustig, bekoorlijk, fris, schaduwrijk, rijk aan zoet water. Door de verscheidenheid van hun bomen en het aangename gezang van de vogels verkwikken en vermaken de zinnen en in hun eenzaamheid en stilte bieden zij verfrissing en rust: de valleien zijn voor mij mijn Beminde”. H. Johannes van het Kruis, Geestelijke liederen, Cántico espiritual. XIV, 6-7

De Sacramenten zijn een bevoorrechte wijze waarop de natuur van God wordt aangenomen en veranderd in een bemiddeling van het bovennatuurlijke leven. Door de eredienst worden wij uitgenodigd de wereld op een ander niveau te omarmen. Water, olie, vuur en kleuren worden met heel hun symbolische kracht aanvaard en worden opgenomen in de lofprijzing. De zegenende hand is instrument van de liefde van God en weerspiegeling van de nabijheid van Christus, die is gekomen om ons te begeleiden op de levensweg. Het water dat bij het Doopsel over het lichaam van het kind wordt gegoten, is teken van nieuw leven. Wij ontvluchten de wereld niet, noch negeren wij de natuur, wanneer wij God willen ontmoeten. Dit kan men in het bijzonder gewaar worden in de spiritualiteit van het christelijke Oosten: “Overal wordt de schoonheid zichtbaar, een van de meest geliefde termen in het Oosten om de goddelijke harmonie en het model van de verheerlijkte mensheid te verwoorden: in de vorm van de Kerk, de klanken, de kleuren, de lichten, de geuren”. H. Paus Johannes Paulus II, Apostolische Brief, Bij gelegenheid van de honderdste gedenkdag van de Apostolische brief Orientalium Dignitas van Paus Leo XIII, Orientale Lumen (2 mei 1995), 11 Voor de christelijke ervaring vinden alle schepselen van het materiële heelal hun ware zin in het vleesgeworden Woord, omdat Gods Zoon in zijn persoon een deel van het materiële heelal heeft opgenomen, waar Hij een kiem van definitieve verandering heeft gelegd: ”Het Christendom staat niet afwijzend tegenover de materie, de lichamelijkheid, het laat deze integendeel geheel tot haar recht komen in het liturgisch handelen waarin het menselijk lichaam toont ten diepste tempel te zijn van de Heilige Geest en waarin het zich verenigt met Jezus de Heer, die ook een lichaam heeft aangenomen voor het heil van de wereld”. H. Paus Johannes Paulus II, Apostolische Brief, Bij gelegenheid van de honderdste gedenkdag van de Apostolische brief Orientalium Dignitas van Paus Leo XIII, Orientale Lumen (2 mei 1995), 11

In de Eucharistie vindt de schepping haar grootste verheffing. De genade die ertoe neigt zich voelbaar te manifesteren, bereikt een wonderbaarlijke uitdrukking, wanneer God zelf, mens geworden, zover gaat dat Hij zich door zijn schepsel laat eten. De Heer wilde op het toppunt van het mysterie van de menswording ons binnenste bereiken door een stuk materie. Niet van bovenaf, maar van binnenuit, opdat wij in onze wereld zelf Hem konden ontmoeten. In de Eucharistie wordt de volheid reeds verwezenlijkt en ligt het vitale middelpunt van het heelal, het middelpunt dat overstroomt van liefde en onuitputtelijk leven. Verenigd met de mensgeworden Zoon, die tegenwoordig is in de Eucharistie, brengt heel de kosmos dank aan God. De eucharistie is inderdaad op zich een daad van kosmische liefde: “Ja. kosmisch! Want zelfs als de Eucharistie wordt gevierd aan het nederige altaar van een plattelandskerkje, dan wordt zij in zekere zin altijd nog gevierd op het altaar van de wereld”. H. Paus Johannes Paulus II, Encycliek, De Kerk leeft van de Eucharistie, Ecclesia de Eucharistia (17 apr 2003), 8 De Eucharistie verenigt hemel en aarde, omarmt en doordringt heel de schepping. De wereld, die uit Gods handen is gekomen, keert in vreugdevolle en volledige aanbidding naar Hem terug: in het eucharistisch Brood “is de schepping gericht op de vergoddelijking, de heilige bruiloft, de eenmaking met de Schepper zelf”. Paus Benedictus XVI, Homilie, Sacramentsag - Sint Jan van Lateranen, Brood en wijn verwijzen naar de eenmaking met de Schepper zelf (15 juni 2006) Daarom is de Eucharistie ook een bron van licht en motivatie voor onze zorgen omtrent het milieu en geeft ons richting om bewakers van heel de schepping te zijn.

De deelname aan de Eucharistie op zondag heeft een bijzondere betekenis. Deze dag wordt, evenals de Joodse sabbat, gezien als de dag voor een gezondmaking van de relatie van het menselijk wezen met God, met zichzelf, met de ander en met de wereld. De zondag is de dag van de verrijzenis, de “eerste dag” van de nieuwe schepping, waarvan de eersteling het verrezen mens-zijn van de Heer is, waarborg voor de uiteindelijke gedaanteverandering van heel de geschapen werkelijkheid. Bovendien verkondigt deze dag “de eeuwige rust van de mens bij God”. Catechismus-Compendium, Catechismus van de Katholieke Kerk (15 aug 1997), 2175 Zo vult de christelijke spiritualiteit de waarde van rust en feest aan. De mens heeft de neiging de contemplatieve rust te beperken tot de sfeer van het onvruchtbare en nutteloze en vergeet daarbij dat zo het werk dat men verricht, het belangrijkste wordt ontnomen: zijn betekenis. Wij zijn geroepen in ons handelen een dimensie van ontvankelijkheid en belangeloosheid in te sluiten, die iets anders is dan eenvoudig niets doen. Het betreft een andere wijze van handelen, die deel uitmaakt van ons wezen. Op deze wijze wordt het menselijk handelen niet alleen gevrijwaard van leeg activisme, maar ook van ongebreidelde gulzigheid en isolement van het bewustzijn, dat er toe leidt het exclusieve persoonlijke gewin na te jagen. De wet van de zondagsrust verplichtte ertoe zich te onthouden van werk op de zevende dag, want “dan kunnen ook uw rund en uw ezel rusten, en kunnen de zoon van uw slavin en de vreemdeling op adem komen” (Ex. 23, 12). Rust is een verruiming van de blik die het mogelijk maakt weer de rechten van de ander te erkennen. Zo verspreidt de rustdag, waarvan het middelpunt de Eucharistie is, zijn licht over de hele week en moedigt ons aan de zorg voor de natuur en de armen tot de onze te maken.

Document

Naam: LAUDATO SI'
'Wees geprezen' - over de zorg voor het gemeenschappelijke huis
Soort: Paus Franciscus - Encycliek
Auteur: Paus Franciscus
Datum: 24 mei 2015
Copyrights: © 2015 Libreria Editrice Vaticana / Stg InterKerk
Werkvertaling uit het Italiaans: drs. H.M.G. Kretzers i.s.m. dr. L.J.M. Hendriks, pr. en de redactie; trefwoordenlijst: redactie
Bewerkt: 6 juni 2020

Referenties naar dit document

Opties

Internetadres
Print deze pagina
Dit document bestellen
Startpagina van dit document
Inhoudsopgave van dit document
Referenties naar dit document
Referenties vanuit dit document
Trefwoordenlijst voor dit document
RK Documenten wordt mogelijk gemaakt door donaties van gebruikers.
© 1999 - 2021, Stg. InterKerk, Schiedam