• Database vol kerkelijke documenten
  • Geloofsverdieping
  • Volledig in het Nederlands
  • Beheerd door vrijwilligers

Zoeken in kerkelijke documenten en berichten

x

De Kerk in het Midden-Oosten, die al sinds het prille begin van het christelijk geloof op deze gezegende grond pelgrimeert, legt ook tegenwoordig nog steeds moedig van dat geloof getuigenis af, vrucht van een leven in gemeenschap met God en met de naaste. Gemeenschap en getuigenis! Dat was inderdaad de basisgedachte van de bijzondere Bisschoppensynode voor het Midden-Oosten, die van 10-24 oktober 2010 rondom de opvolger van Petrus verzameld was. Het thema was: "De Kerk in het Midden-Oosten, gemeenschap en getuigenis. 'De grote groep gelovigen was één van hart en ziel' (Hand. 4, 32)".

Aan het begin van het derde millennium wil ik deze basisgedachte, die haar kracht put uit Jezus Christus, toevertrouwen aan de pastorale zorg van alle herders van de Ene, Heilige, Katholieke en Apostolische Kerk, en in het bijzonder van onze eerbiedwaardige broeders patriarchen, aartsbisschoppen en bisschoppen, die gezamenlijk, in eenheid met de bisschop van Rome, waken over de Katholieke Kerk van het Midden-Oosten. In deze regio leven inheemse gelovigen die tot de eerbiedwaardige Katholieke Oosterse Kerken sui iuris behoren: de Patriarchale Koptische Kerk van Alexandrië; de drie Patriarchale Kerken van Antiochië te weten de Melkitische Grieks-Katholieke Kerk, de Syrisch-orthodoxe Kerk en de Maronitische Kerk, de Patriarchale Chaldeeuwse Kerk van Babylon en de Armeense Kerk van Silicië. In dit gebied leven ook bisschoppen, priesters en gelovigen die tot de Latijnse Kerk behoren. Daarnaast zijn er ook priesters en gelovigen uit India van de belangrijkste aartsbisdommen Ernakulam-Angamaly van de Syro-Malabaarse en Trivandrum van de Syro-Malankaarse Katholieke Kerk, en van de andere Oosterse en Latijnse kerken van Azië en Oost-Europa, evenals talrijke gelovigen uit Ethiopië en Eritrea. Samen getuigen zij van de eenheid van het geloof in de diversiteit van hun tradities. Ik zou deze basisgedachte ook onder de aandacht willen brengen van alle priesters, mannelijke en vrouwelijke religieuzen en van de lekengelovigen in het hele Midden-Oosten, omdat ik ervan overtuigd ben dat zij de inspiratie zal vormen voor het dienstwerk of het apostolaat van elk van hen in zijn of haar respectieve Kerk, overeenkomstig het charisma dat hem of haar door de heilige Geest voor de opbouw van het geheel is toebedeeld.
In de context van het christelijk geloof is “de gemeenschap het leven van God zelf dat zich meedeelt in de Heilige Geest, door Jezus Christus”. Paus Benedictus XVI, Homilie, Sint Pietersbasiliek, Bij de opening van de Bijzondere Bisschoppensynode voor het Midden-Oosten (10 okt 2010), 6. AAS 102 (2010), blz. 805 Zij is een gave Gods die onze vrijheid uitdaagt en van ons een antwoord verwacht. Omdat zij van goddelijke oorsprong is, heeft de gemeenschap universele betekenis. Zij doet speciaal een beroep op de christenen omdat die het apostolische geloof gemeenschappelijk hebben, maar zij is er ook voor onze joodse en moslimbroeders, en voor alle mensen, die - op verschillende manieren - ook deel uitmaken van het Volk Gods. De Katholieke Kerk van het Midden-Oosten weet dat zij deze gemeenschap oecumenisch en interreligieus niet ten volle tot uitdrukking kan brengen als zij haar niet eerst bij zichzelf en bij elk van haar Kerken afzonderlijk, bij al haar leden, patriarchen, bisschoppen, priesters, religieuzen, gewijden en leken, opnieuw tot leven brengt. De verdieping van het persoonlijke geloofsleven en de geestelijke vernieuwing binnen de Katholieke Kerk zullen de volheid van het genadeleven en de theosis (de vergoddelijking van de mens) mogelijk maken. Vgl. Bisschoppensynodes, Aangeboden aan de H. Vader, Lijst van 44 Voorstellen van de Synode over het Midden-Oosten (23 okt 2010), 4 Zo wordt het getuigenis geloofwaardig.

Het voorbeeld van de eerste geloofsgemeenschap van Jeruzalem zou model kunnen staan voor de vernieuwing van de huidige Christenheid, zodat deze wordt omgevormd tot een plaats van gemeenschap voordat zij tot getuigenis wordt. Al in de Handelingen van de Apostelen wordt voor het eerst een eenvoudige en boeiende beschrijving gegeven van deze gemeenschap die ontstond op de eerste Pinksterdag: “een grote groep gelovigen met één hart en één ziel”. Vgl. Hand. 4, 32 Vanaf het begin is er een wezenlijke band tussen het geloof in Jezus en de kerkgemeenschap die wordt aangeduid met deze twee onderling inwisselbare termen: “één hart en één ziel”. De gemeenschap is dus niet het resultaat van menselijke planning. Zij wordt vooral gevormd door de kracht van de heilige Geest die in ons het geloof doet groeien dat werkzaam is door de liefde. Vgl. Gal. 5, 6

Volgens de Handelingen van de Apostelen kon de eenheid van de gelovigen worden herkend aan het feit dat "ze (zich) trouw wijdden aan het onderwijs dat de apostelen gaven, en aan de onderlinge gemeenschap, het breken van het brood en het gebed" (Hand. 2, 42). De eenheid van de gelovigen wordt dus gevoed door het onderwijs van de apostelen (de verkondiging van het Woord Gods), waarop de gelovigen antwoorden met een unaniem geloof, een broederlijke gemeenschap (de dienst van naastenliefde), het breken van het brood (de Eucharistie en alle Sacramenten), en het persoonlijke en gemeenschappelijke gebed. In de eerste gemeente van gelovigen zijn gemeenschap en getuigenis op deze vier pijlers gegrondvest. Moge de Kerk, die sinds de tijd van de apostelen tot in onze dagen ononderbroken in het Midden-Oosten aanwezig is geweest, uit het voorbeeld van deze gemeente alles putten wat zij nodig heeft om de herinnering aan haar oorsprong en het toenmalige apostolische dynamisme levend te houden!

De deelnemers aan de Bisschoppensynode hebben de eenheid van de Katholieke Kerk ervaren te midden van de grote verscheidenheid van geografische, godsdienstige, culturele en sociaal-politieke omstandigheden. Het gemeenschappelijke geloof wordt met al zijn verschillende theologische, geestelijke, liturgische en canonieke uitdrukkingswijzen op bewonderenswaardige wijze beleefd en ontwikkeld. In navolging van mijn voorgangers op de Stoel van Petrus, herhaal ik hier dat ik "met religieuze eerbied de riten van de Oosterse Kerken, die het erfgoed vormen van de gehele Kerk van Christus, waarin de traditie van de apostelen die via de Vaders tot ons is gekomen, schittert en die in haar verscheidenheid de goddelijke eenheid van het katholieke geloof bevestigt, (wil) bewaren en bevorderen," Wetboek, Codex van Canoniek Recht van de Oosterse Kerken, Codex Canonum Ecclesiarum Orientalium (1 okt 1991), 39 Vgl. 2e Vaticaans Concilie, Decreet, Over de Oosterse Kerken, Orientalium Ecclesiarum (21 nov 1964), 1 Vgl. H. Paus Paulus VI, Postsynodale Apostolische Exhortatie, N.a.v. de Bijzondere Bisschoppensynode voor Libanon, Een nieuwe hoop voor Libanon (10 mei 1997), 40. waarin het thema wordt behandeld van de eenheid tussen de gemeenschappelijke apostolische overlevering en de kerkelijke tradities, die in het Oosten daaruit zijn voortgevloeid; AAS 89 (1997), blz. 346-347 en ik verzeker mijn Latijnse medechristenen van mijn genegenheid, waarmee ik aandacht schenk aan hun behoeften en noden, in overeenstemming met het gebod van de naastenliefde, die in alles prioriteit heeft, en volgens de regels van de wet.

Document

Naam: ECCLESIA IN MEDIO ORIENTE
De Kerk in het Midden-Oosten - Naar aanleiding van de Bisschoppensynode over het Midden-Oosten
Soort: Paus Benedictus XVI - Postsynodale Apostolische Exhortatie
Auteur: Paus Benedictus XVI
Datum: 14 september 2012
Copyrights: © 2012, Libertrice Editrice Vaticana / Kerk in Nood
© 2013, Vert.: Betsy Raymakers
Bewerkt: 30 augustus 2013

Referenties naar dit document

Opties

Internetadres
Print deze pagina
Dit document bestellen
Startpagina van dit document
Inhoudsopgave van dit document
Referenties naar dit document
Referenties vanuit dit document
 
|
Pagina delen: 
RK Documenten wordt mogelijk gemaakt door donaties van gebruikers.
© 1999 - 2019, Stg. InterKerk, Schiedam