• Database vol kerkelijke documenten
  • Geloofsverdieping
  • Volledig in het Nederlands
  • Beheerd door vrijwilligers

Zoeken in kerkelijke documenten en berichten

x

Maar deze manier om de heilige symbolen of beelden te verklaren is, zoals iedereen weet, geheel onjuist, daar hun veel wijdere betekenis hier binnen al te nauwe grenzen wordt gedrongen. De katholieke theologen zijn van een ander gevoelen en leren iets heel anders dan dezen. St.-Thomas schrijft: "Aan de beelden wordt geen godsverering gebracht voor zover ze in zich zelf worden beschouwd, dus voor zover ze zaken zijn, maar juist in zover het symbolen zijn, die ons brengen tot de mensgeworden God. De innerlijke beweging die ons dringt naar het symbool, voor zover het een symbool is, blijft niet staan bij het symbool, maar richt zich op datgene, waarvan het een symbool is. En daarom verandert er niets in de godsverering noch in de deugd van godsdienstigheid doordat wij godsverering bewijzen aan de afbeeldingen van Christus" H. Thomas van Aquino, Summa Theologiae. II-II q. 82, a. 1: ed. Leon. torn. IX, 1897, p. 180. De verering, die zich in relatieve zin richt op de afbeeldingen, richt zich dus op de Persoon van het mensgeworden Woord als doel, of het nu relieken zijn van het bitter lijden, dat de Verlosser voor ons doorstond, of die afbeelding zelf, die in betekenis en kracht alle overtreft nl. het doorboorde Hart van de gekruisigde Christus. Daarom mogen en moeten wij, gesteund op het ons christelijk geloof, uitgaande van iets lichamelijks nl. het Hart van Christus Jezus met zijn natuurlijke betekenis, opstijgen niet alleen tot de beschouwing van Zijn zintuiglijke liefde, maar verder gaan en Zijn verheven ingestorte liefde overwegen en aanbidden, om tenslotte door een aangename en verheven aandrift van onze geest tot de overweging en aanbidding van de goddelijke liefde van het mensgeworden Woord te geraken. Wij kunnen immers uit ons geloof, dat de beide naturen, de menselijke en de goddelijke, in de Persoon van Christus verenigd zijn, ons een beeld maken van de enge verbindingen tussen de zintuiglijke liefde van Jezus' lichamelijk Hart en Zijn tweevoudige geestelijke, maar toch menselijke, en goddelijke liefde. Deze vormen van liefde bestaan niet alleen samen in de aanbiddelijke Persoon van de goddelijke Verlosser, maar zijn ook door een natuurlijke band met elkaar verbonden, voor zover nl. de zintuiglijke en menselijke liefde onderworpen zijn aan de goddelijke en daarmee een analoge gelijkenis vertonen.

Wij beweren niet, dat wij het Hart van Jezus zo moeten opvatten, dat wij daarin een formeel d.i. volkomen toereikend symbool of een volmaakt en absoluut teken zouden bezitten en aanbidden van Zijn goddelijke liefde, want het innerlijk wezen van deze liefde kan door geen enkel geschapen symbool toereikend worden weergegeven. Maar de gelovige, die het Hart van Jezus vereert, aanbidt met de Kerk een teken of spoor van de goddelijke liefde, die zover gegaan is, dat Zij met het Hart van het mensgeworden Woord het mensdom beminde, dat door zoveel zonden bevlekt was.

Document

Naam: HAURIETIS AQUAS IN GAUDIO
Over de verering van het Allerheiligst Hart van Jezus
Soort: Paus Pius XII - Encycliek
Auteur: Paus Pius XII
Datum: 15 mei 1956
Copyrights: © 1956, Katholiek Archief
Bewerkt: 14 oktober 2020

Opties

Internetadres
Print deze pagina
Dit document bestellen
Startpagina van dit document
Inhoudsopgave van dit document
Referenties naar dit document
Referenties vanuit dit document
RK Documenten wordt mogelijk gemaakt door donaties van gebruikers.
© 1999 - 2021, Stg. InterKerk, Schiedam