• Database vol kerkelijke documenten
  • Geloofsverdieping
  • Volledig in het Nederlands
  • Beheerd door vrijwilligers

Zoeken in kerkelijke documenten en berichten

x

Het Oude Testament heeft zijn uiteindelijke vorm gekregen in het Jodendom van de vier of vijf laatste eeuwen voor het christelijk tijdperk. Ook het Nieuwe Testament en de jonge Kerk vinden in dat Jodendom hun oorsprong. Talrijke studies over de oude joodse geschiedenis, en met name het onderzoek waartoe de ontdekkingen van Qumran hebben geleid, hebben beter laten zien hoe complex de joodse wereld gedurende heel die periode was, zowel in het land Israël als in de diaspora.

Juist in die wereld is de interpretatie van de Schrift begonnen. Een van de oudste getuigenissen van de joodse Bijbelinterpretatie is de Griekse vertaling die bekend staat als de Septuagint. De Aramese Targums vormen een ander getuigenis van deze zelfde activiteit. Tot in onze dagen wordt met dezelfde toeleg een enorme hoeveelheid geleerde methodes bijeengebracht om de tekst van het Oude Testament te bewaren en om uit te leggen wat de Bijbelteksten betekenen. Vanaf Origenes en Hiëronymus hebben de beste christelijke exegeten steeds van de joodse kennis van de Bijbel trachten te profiteren om de Schrift beter te kunnen verstaan. Talrijke moderne exegeten volgen dat voorbeeld.

Dankzij de oude joodse tradities is het mogelijk om met name de Septuagint beter te verstaan, die joodse Bijbel die minstens gedurende de eerste vier eeuwen van de Kerk het eerste deel geworden is van de Bijbel van de christenen, en die dat in het Oosten gebleven is tot op de dag van vandaag. De overvloedige en rijk geschakeerde extra-canonieke joodse literatuur, die apocrief of intertestamentair genoemd wordt, is een belangrijke bron voor de interpretatie van het Nieuwe Testament. De uiteenlopende exegetische procedés die door de verschillende stromingen in het Jodendom werden gehanteerd, vindt men terug in het Oude Testament zelf, bijvoorbeeld in Kronieken vergeleken met de Boeken van de Koningen, en in het Nieuwe Testament, bijvoorbeeld in sommige argumentaties van Paulus die hij aan de Schrift ontleent. Zowel in het Oude als in het Nieuwe Testament, en ook in de literatuur van alle joodse kringen vóór en ná Jezus’ tijd, ziet men eenzelfde verscheidenheid aan vormen - parabels, allegorieën, bloemlezingen en centonen, herlezingen (relectures), pesher, het met elkaar in verband brengen van teksten die ver uit elkaar liggen, psalmen en hymnen, visioenen, openbaringen en droomgezichten, wijsheidsgeschriften. De Targums en de Midrasjteksten illustreren de kanselwelsprekendheid en de Bijbelinterpretatie zoals die beoefend werden in grote sectoren van het Jodendom der eerste eeuwen.

Talrijke exegeten van het Oude Testament zoeken bovendien bij de joodse commentatoren, grammatici en lexicografen uit de Middeleeuwen en daarna, verheldering voor het verstaan van duistere passages of van zeldzame en slechts eenmaal voorkomende woorden. Vaker dan vroeger wordt er in de exegetische discussie naar die joodse werken verwezen.

De rijkdom van de joodse eruditie, die vanaf haar begin in de oudheid tot op de dag van vandaag in dienst heeft gestaan van de Bijbel, is een zeer waardevolle hulp voor de exegese van de twee Testamenten, op voorwaarde dat er weldoordacht gebruik van wordt gemaakt.

In het oude Jodendom was een grote verscheidenheid. De farizese vorm ervan, die later als rabbinisme zich het duidelijkst heeft gemanifesteerd, was niet de enige. De oude joodse teksten zijn over vele eeuwen verspreid: het is van belang ze chronologisch te situeren alvorens vergelijkingen te maken. Maar vooral is het gehele kader van de joodse en christelijke gemeenschap wezenlijk verschillend: bij de joden gaat het, in zijn gevarieerde vormen, om een godsdienst die vanuit een geschreven openbaring en een mondelinge overlevering bepalend is voor een volk en een levenswijze; bij de christenen wordt de gemeenschap verzameld door het geloof in Jezus de Heer, gestorven, verrezen en voortaan levend, Messias en Zoon van God. Hoewel er veel raakpunten en overeenkomsten zijn, is daarom, vanwege deze twee verschillende uitgangspunten, de context voor de interpretatie van de Schriften wezenlijk verschillend.

Document

Naam: INTERPRETATIE VAN DE BIJBEL IN DE KERK
Soort: Pauselijke Bijbelcommissie
Datum: 15 april 1993
Copyrights: © 1993, RKKerk.nl
Vert.: F. van Voorst tot Voorst s.j.; alineanummering van de redactie
Bewerkt: 7 november 2019

Opties

Internetadres
Print deze pagina
Dit document bestellen
Startpagina van dit document
Inhoudsopgave van dit document
Referenties naar dit document
Referenties vanuit dit document
RK Documenten wordt mogelijk gemaakt door donaties van gebruikers.
© 1999 - 2020, Stg. InterKerk, Schiedam