Aan al zijn broeders in het bisschops- en priesterambt heil en apostolische zegen.

Vijf en twintig jaren zijn er verlopen sinds Paus Paulus VI op 4 december 1963 de Constitutie over de heilige liturgie, Sacrosanctum Concilium heeft afgekondigd. Deze was kort tevoren goedgekeurd door de vaders van het Tweede Vaticaans Concilie, die in de heilige Geest vergaderd waren. Om meer dan één reden was dit een gedenkwaardige gebeurtenis. De Constitutie over de liturgie was namelijk de eerste vrucht van het Concilie dat door Paus Johannes XXIII was aangekondigd voor het 'aggiornamento' van de kerk; een uitgebreide liturgische en pastorale beweging was voorafgegaan aan deze Constitutie, en zij hield een hoopvolle belofte in voor het leven en de vernieuwing van de Kerk.

Door de hernieuwing en verbreiding van de heilige liturgie verwezenlijkte het Concilie op bijzondere wijze zijn hoofddoel: "het christelijk leven onder de gelovigen steeds meer te doen toenemen, die instellingen welke voor verbeteringen vatbaar zijn beter aan te passen aan de behoeften van onze tijd, te bevorderen wat kan bijdragen tot de eenheid van allen die in Christus geloven, en te versterken wat dienstig is om allen tot de schoot van de kerk te roepen".  1 

Van het begin af van onze pastorale bediening op de zetel van Petrus hebben wij "de blijvende betekenis van het Tweede Oecumenische Vaticaanse Concilie" willen onderstrepen en hebben wij "de ondubbelzinnige verplichting op ons genomen om dit zorgvuldig in praktijk te brengen". Daarbij hebben wij betoogd dat "het goede zaad dat de vaders van het oecumenisch concilie, gevoed door Gods woord, hebben uitgestrooid in goede aarde  2 , dat wil zeggen: de gezaghebbende documenten en pastorale overwegingen, tot wasdom moeten worden gebracht in die zin, dat ze leiden tot vooruitgang en leven."  3  Vervolgens hebben wij herhaaldelijk de leer van het Concilie over de liturgie op verscheidene afzonderlijke punten verder ontvouwd  4   5   6  en bovendien nadrukkelijk gewezen op het belang dat deze constitutie Sacrosanctum Concilium heeft voor het leven van het volks Gods: hierin immers "kan men reeds het wezenlijke van de leer over de Kerk vinden die later door het Concilie zou worden uiteengezet. De constitutie Sacrosanctum Concilium, die in tijdsorde het eerste Conciliedocument was, loopt vooruit op de Dogmatische Constitutie over de kerk, Lumen Gentium en wordt op haar beurt verrijkt door de leer van deze Constitutie.

Na een kwart eeuw, waarin de Kerk en de maatschappij ingrijpende en snelle veranderingen hebben gekend, is het van belang nader in te gaan op de betekenis van deze Constitutie van het Concilie, op haar actualiteit met betrekking tot nieuwe problemen die opkomen en op de blijvende gelding van haar beginselen.