Over de HH. Edith Stein en Maximilian Kolbe

Terug uit Bressanone, waar ik wat heb kunnen rusten, ben ik blij jullie te kunnen begroeten, geliefde mensen van Castel Gandolfo, en jullie pelgrims, die mij vandaag zijn komen opzoeken. Mag ik opnieuw iedereen bedanken die mij heeft verwelkomd en mijn verblijf in de bergen heeft gevolgd?
Tijdens de dagen van vreedzame rust heb ik niet opgehouden de Heer te herinneren aan hen die op mijn gebed vertrouwen. En er zijn er echt heel veel die mij vragen voor hen te bidden. Ik druk hun vreugden uit, maar ook hun zorgen, hun levensprojecten, maar ook de problemen van gezin en werk, de verwachtingen en hoop die het hart raken en de spanningen die samenhangen met de onzekerheden waarmee de mensheid vandaag te maken heeft.
Ik kan jullie verzekeren dat ik aan jullie allen en ieder afzonderlijk denk, in het bijzonder tijdens de dagelijkse celebratie van de Mis en het rozenkransgebed. De eerste dienst die ik de Kerk en de mensheid kan bewijzen, is juist de dienst van het gebed. Gebed, omdat ik met vertrouwen het dienstwerk dat de Heer zelf mij heeft toevertrouwd, in zijn handen leg, samen met het lot van de gehele kerkelijke en burgerlijke gemeenschap.

Verlies nooit de hoop, zelfs niet in de moeilijkste situaties die menselijk gezien zelfs hopeloos lijken. Dit is wat de Heilige Schrift ons leert en waarvan de geschiedenis van de Kerk getuigt. Hoeveel voorbeelden kunnen we geven van gebed dat heiligen en gelovigen heeft gesteund op hun weg. Van de getuigenissen van onze tijd wil ik twee heiligen noemen die wij dezer dagen gedenken: Theresia Benedicta van het Kruis en Maximiliaan Kolbe. Beiden hebben hun aardse leven in Auschwitz afgesloten met het martelaarschap. Zij lijken een nederlaag te hebben geleden, maar in hun martelaarschap schijnt de stralende liefde die de duisternis van zelfzucht en haat overwint.

Sint-Maximiliaan Kolbe sprak tijdens het hoogtepunt van de nazi-vervolging de volgende woorden: "Haat is geen scheppende kracht: dat is alleen de liefde." Het edelmoedige offer dat hij van zichzelf maakte in ruil voor een medegevangene was een heldhaftige test, die culmineerde in de dood in de hongerbunker op 14 augustus 1941.

Edith Stein zei op 6 augustus van het daaropvolgende jaar tot enkele zusters in het klooster van Echt in Nederland: "Ik ben overal klaar voor. Jezus is ook hier bij ons. “Ave, Crux, spes unica” - "lk kan dus heel goed met heel mijn hart bidden: gegroet kruis, enige hoop."
Getuigen die aan de gruwelijke massamoord hebben kunnen ontkomen, hebben verteld dat de heilige Theresia Benedicta van het Kruis, gekleed in het karmelitaanse habijt, bewust de dood tegemoet trad, zich onderscheidend door haar volkomen vredigheid en kalmte en haar aandacht voor de noden van de anderen.
Het gebed was het geheim van deze heilige medepatrones van Europa. Ook toen zij in de vrede van het contemplatieve leven tot de waarheid gekomen was, moest zij het mysterie van het Kruis tot de bodem aan den lijve ondervinden. Spes aedificandi[[2529]]

"Wees gegroet Maria", waren de laatste woorden van Sint Maximiliaan Maria Kolbe toen hij zijn arm bood aan degene die hem zou doden met een fenolinjectie. Het is telkens opnieuw ontroerend te zien hoe een vertrouwvol en nederig appèl op de Madonna altijd een bron is van moed en sereniteit. Nu wij ons voorbereiden op het feest van de Tenhemelopneming, dat een van de kostbaarste is van alle christelijke tradities, vernieuwen wij onze hoop op haar die vanuit de hemel altijd met moederlijke liefde op ons neerziet. Dat is feitelijk wat wij bidden in het weesgegroet wanneer wij zeggen: "Nu, en in het uur van onze dood."