Speciale vermelding verdienen de mannelijke en vrouwelijke sociëteiten van apostolisch leven of van gemeenschappelijk leven, die met hun eigen stijl een bepaald apostolisch of missionair doel nastreven. Bij vele daarvan verplicht men zich met een door de kerk goedgekeurde verbintenis tot het onderhouden van de evangelische raden. Toch onderscheidt ook in dat geval het bijzondere karakter van hun toewijding aan God hen van de religieuze instituten en de seculiere instituten. Het eigen karakter van deze levensvorm dient bewaard te blijven en te worden bevorderd, want met name op het gebied van de zorg voor de naasten en de missionaire verspreiding van het evangelie heeft ze in de loop van de laatste eeuwen talrijke vruchten van heiligheid en apostolaat voortgebracht.  1