Als nu de natuurwet ons de verplichting oplegt om de burgerlijke gemeenschap, waarin wij geboren en opgenomen zijn, op een bijzondere wijze lief te hebben en te verdedigen, zó zelfs, dat een goed burger zonder aarzelen ook zijn leven moet geven voor zijn vaderland, dan rust op de christenen de veel zwaardere verplichting steeds eenzelfde gezindheid te koesteren ten opzichte van de Kerk. De Kerk toch is de heilige stad van de levenden God, van God zelf voortgekomen en door Hem gesticht; zij leeft wel als ballinge op aarde, maar roept de mensen tot zich en onderwijst hen en geleidt hen naar het eeuwig geluk van de hemel. Dierbaar moet ons dus het leven ontvangen hebben, maar een hogere plaats in onze genegenheid moet de Kerk innemen; aan haar hebben wij het onvergankelijke leven van de ziel te danken. Het is immers redelijk, de goederen van de ziel hoger te schatten, dan die van het lichaam, en onze plichten jegens God zijn veel heiliger dan die jegens de mensen.