Om meer effectief de noodzaak tot doctrinaire eenheid te waarborgen en de pastorale toepassing heeft de hoogste kerkelijke leiding, na zorgvuldige beraadslagingen, besloten om waar nodig de geschikte aanpassingen te maken of extra canonieke normen toe te voegen. Dat is de reden dat geleid heeft om de huidige brief, die twee onderwerpen heeft, te promulgeren.

Allereerst in can. 1008 en canon 1009 van Codex Iuris Canonici, over het Sacrament van de Heilige Wijding is de essentiële onderscheiding tussen het algemeen priesterschap van de gelovigen en het ministeriële priesterschap herbevestigd, terwijl het verschil tussen het episcopaat, het priesterschap en het diaconaat duidelijk is gemaakt. Waar mijn vereerde voorganger Johannes Paulus II, na consultatie van de vaders van de Congregatie voor de Geloofsleer, opdracht heeft gegeven om de tekst van nummer 875 van de Catechismus van de Katholieke Kerk aan te passen om de leer over de diakens, zoals deze gevonden wordt in de dogmatische constitutie Lumen Gentium (nr. 29) van het Tweede Vaticaans Concilie, beter tot uitdrukking te laten komen, heb ik besloten dat het canoniek recht wat dit onderwerp betreft op gelijke wijze aangepast wordt. Daarom heb ik, na consultatie van de Pauselijke Raad voor de Interpretatie van Wetsteksten, gedecreteerd dat de woorden van hier bovengenoemde canons zullen worden gewijzigd zoals hieronder aangegeven.

Aangezien de Sacramenten dezelfde zijn in de gehele Kerk, heeft alleen het hoogste gezag in de Kerk de competentie om goed te keuren of vast te stellen wat nodig is voor haar validiteit en om vast te stellen welke riten gevolgd moeten worden om haar te vieren  2 . Dit alles is ook van toepassing op de vorm die gevolgd moet worden bij de viering van het huwelijk, wanneer ten minste één van de partners gedoopt is in de Katholieke Kerk  3 .

De Codex Iuris Canonici echter schrijft voor dat de gelovigen, die de Kerk hebben verlaten "op een formele wijze", niet gebonden zijn aan de kerkelijke wetten met betrekking tot de canonieke vorm van het huwelijk  4 , dispensatie van de ongelijkheid van cultus  5  evenals de noodzaak van toestemming in het geval van een gemengd huwelijk  6 . De onderliggende reden van de uitzondering van de algemene norm van can. 11 was om te waarborgen dat huwelijken aangegaan door die leden van de gelovigen nietig zouden zijn tengevolge van een gebrek in de vorm of door de belemmering tengevolge van de ongelijkheid van cultus.

De ervaring heeft echter geleerd dat deze nieuwe wet aanleiding was tot tal van pastorale problemen. Allereerst in individuele gevallen bleek de definitie en praktische vaststelling van deze formele wijze van scheiding door de Kerk moeilijk zowel vanuit een theologisch als vanuit een canoniek standpunt. Inderdaad leek het alsof de nieuwe wet, op zijn minst indirect, apostasie mogelijk te maken of zelfs aan te moedigen in die gebieden waar het aantal Katholieken niet zo talrijk zijn of waar onrechtvaardige huwelijkswetten onderscheid maken tussen burgers op basis van hun geloof. De nieuwe wet maakt het ook moeilijk voor de gedoopte personen terug te keren die, na het mislukken van een eerder huwelijk, een grote wens hebben om een nieuwe canoniek huwelijk aan te gaan. Tenslotte, naast andere zaken, werden veel van deze huwelijken feitelijk voor de Kerk "clandestiene" huwelijken.

In het kader van het bovenstaande en na zorgvuldige overweging van de inzichten van de vaders van de Congregatie voor de Geloofsleer en de Pauselijke Raad voor de Interpretatie van Wetsteksten, alsmede van die Bisschoppenconferenties die geconsulteerd werden met betrekking tot de pastorale voordelen over het behoud of de weglating van de uitzonderingen van de algemene norm van can. 11, bleek het noodzakelijk om deze norm weg te laten, die ingebracht is in de corpus van het canoniek recht dat nu van kracht is.

Daarom besluit ik dat de woorden van canon 1117 in dit zelfde Wetboek worden weggelaten: “en haar niet bij formele akt verlaten heeft”, evenals de woorden van canon 1086 § 1: “en haar niet bij formele akt verlaten heeft” en eveneens de woorden van canon 1124: “en haar niet bij formele akt verlaten heeft”.

Op dezelfde wijze, gehoord hebbende Congregatie voor de Geloofsleer en de Pauselijke Raad voor de Interpretatie van Wetsteksten, en na navraag gedaan te hebben onder mijn vereerde broeders, de Kardinalen van de Heilige Roomse Kerk die aan de leiding staan van de dicasterieën van Romeinse Curie besluit ik het volgende:

"Door het Wijdingssacrament worden krachtens goddelijke instelling sommigen onder de christengelovigen, door een onuitwisbaar merkteken waarmee ze getekend worden, aangesteld als gewijde bedienaren; zij worden namelijk gewijd en bestemd om, ieder volgens zijn graad, het Volk van God mogen dienen volgens een nieuwe specifieke titel."

Zij die geroepen zijn tot de Wijding van het episcopaat of het presbyteraat ontvangen de zending en de volmacht om “in personae Christi” te handelen; de diakens daarentegen de kracht het Volk van God in de diaconie van de liturgie, het woord en de liefde te dienen.

Het huwelijk tussen twee personen van wie de ene gedoopt is in de katholieke Kerk of in haar is opgenomen en van wie de andere niet gedoopt is, is ongeldig.

De boven vastgestelde vorm moet in acht genomen worden, indien ten minste één van beide partijen die het huwelijk sluiten in de katholieke Kerk gedoopt is of hierin opgenomen, behoudens de voorschriften van can. 1127, § 2.

Het huwelijk tussen twee gedoopte personen, van wie de ene in de katholieke Kerk gedoopt of hierin na het Doopsel opgenomen is en van wie de andere ingeschreven is in een Kerk of kerkelijke gemeenschap die niet in volledige gemeenschap leeft met de katholieke Kerk, is zonder uitdrukkelijk verlof van de bevoegde overheid verboden.

Wat wij ook met dit Apostolisch Schrijven in de vorm van een Motu Proprio hebben bepaald, is naar onze aanwijzing zeker en geldig, ook wanneer iets tegengesteld aan is en zelfs wanneer dit een bijzondere vermelding waard zou zijn. Wij bevelen dat dit door de officiële publicatie in de Acta Apostolicae Sedis gepromulgeerd wordt.

Gegeven te Rome, bij de Heilige Petrus, op 26 oktober 2009,
in het vijfde jaar van mijn pontificaat.

Paus Benedictus XVI.